فرودین

احمدرضا احمدی و نقل قول از خامنه ای ... آقای احمد رضا احمدی باور کنید خیانت کردید.

2011-12-14T23:37:00.002+03:30

«سالي كه از سه كتابم در خانه هنرمندان رونمايي شد، وقتي رفتم بالا، تمام جمعيت جوان‌ها بودند، با خودم گفتم كار من سخت شد من ديگه مخاطب دارم. آپولينر شعري داره كه ميگه‌،‌ اي تمام دست‌هايي كه پشت من دعا مي‌كنيد من نمي‌توانم به شما خيانت كنم.» (احمدرضا احمدی، روزنامه شرق، 19 مرداد1390)

در صفحه40 چلچراغ شماره 452 تاریخ 19 آذر 1390 نوشته ای از احمدرضا احمدی آمده است که درباره کتاب صحبت کرده و از جمله می آورد: «...اوضاع اقتصادی بسیاری از مردم این اجازه را به آن ها نمی دهد که بتوانند کتاب هایی را که به آن ها علاقه مندند در سبد خرید خانه شان قرار دهند. با توجه به صحبت های اخیر آیت الله خامنه ای در رابطه با کتاب و کتاب خوانی، ای کاش مسئولان هم حرکتی در این راستا انجام دهند...»
آقای احمدرضا احمدی عزیز! شاهد مثال آوردن از خامنه ای؟ آن هم برای شاعری که به عنوان شاعری مردمی شناخته می شود؟ جناب آقای احمدی آیا خبر ندارید در این مملکت چه اتفاقاتی افتاده است؟ از کسی نقل قول می آورید که دستش به خون مردمان هم وطنتان آغشته است؟ شما می توانید شاعری سیاسی نباشید و آن طور که در تیتر همین مطلب هم آمده «عشق، عشق و عشق» مانیفست زندگی تان باشد. کسی هم از شما گلایه نکرد که چرا مثلن از جنبش سبز حمایت نکردید و شعری نسرودید. اما قرار نبود که این گونه رودر روی مردم، با احترام از دیکتاتوری منفور نام ببرید. جناب آقای احمدی گمان نمی کنم ساندیس خوران پاچه خوار ولایت، مخاطبان شعر شما باشند و اصلن شما را بشناسند؛ مخاطبان شما و هواداران شعرهایتان همین بچه هایی بودند که مشت و باتوم و گلوله خوردند و فریاد مرگ بر دیکتاتور سردادند حال این هم از همراهی شما...!
آقای احمدرضا احمدی عزیز! نوشته بودید که به تازگی مجموعه ای از اشعارتان را برای چاپ فرستاده اید. لطفن به ناشرتان زنگ بزنید و بگویید یک جلد کمتر چاپ کند، من دیگر برای کتاب های شما پول خرج نخواهم کرد.

پی نوشت:
احمد غلامی (روزنامه شرق، 19 مرداد1390) : احمدرضا احمدي روشنفكري پرهيزگار است و براي رسيدن به شاعري و شاعر ماندن رياضت بسيار كشيده.

حسن کیائیان مدیر نشر چشمه: احمدرضا احمدي يك شاعر است، به مفهوم وسيع كلمه. اين جايگاه رفيع، حق مسلم اوست كه نزديك به 50 سال توانسته است با استواري تمام درهر وضعيتي درعرصه شعر و شاعري به حضور خود ادامه دهد. چونان درختي تناور و پرشاخ و برگ كه بزرگي و سرسبزي خود را نه وامدار اين و آن، بلكه از آفتاب و باد و باران به وديعه گرفته است.

اگر می خواهید بدانید بر پرستو فروهر چه گذشت، پیکر کاردآجین شده ی پدر و مادر خود را پیش چشمانتان تصور کنید...

2011-11-22T21:26:00.002+03:30

اگر می خواهید بدانید بر پرستو فروهر چه گذشت، پیکر کاردآجین شده ی پدر و مادر خود را پیش چشمانتان تصور کنید...

امروز سیزدهمین سالگرد قتل ناجوانمردانه و بی رحمانه ی داریوش و پروانه فروهر است. صحبت های پرستو فروهر را که از رادیو فردا می شنیدم یک لحظه پیکر خون آلود پدر و مادر خود را پیش چشمانم تصور کردم. حقیقت این است که همه ی ما از این جنایت خون بار برافروخته شدیم و با فرزندان آن دو بزرگ، همدردی کردیم اما بار عاطفی این ماجرا و زجر و اندوهی که پرستو و آرش فروهر در این سال ها تحمل کرده اند را وقتی می توانیم با تمام وجود احساس کنیم که در ذهن خود چنین ماجرایی را برای عزیزترین کسان خود تصور کنیم.

من هنوز در حیرتم ماموران دیوسیرتی که دست به این جنایت زدند به فرض که فتوای قتل آن دو عزیز را در جیب داشتند و به فرض که با باوری مذهبی این عمل خود را توجیه کرده بودند چطور این گونه وحشیانه رفتار نمودند و مگر نمی توانستند تنها جانی را بستانند و این گونه حیوان صفت، لکه ننگی بر تاریخ بشریت و انسانیت ننشانند؟

و به پرستو فروهر بزرگوار که همچون سالیان پیش باز هم رنج سفر کشید و به ایران آمد و باز هم از برگزاری یک مراسم ساده برای آن دوعزیز منع شد زنده باد می گویم و آرزو می کنم همین روزها به زودی زود، روز رسوایی آمران و عاملان اصلی این جنایت فرا رسد.

نکته مهم: سفیر عربستان همان کسی است که در مورد ایران به آمریکا گفته بود: «سر مار را بزنید.»

2011-10-13T23:44:00.000+03:30

انتقام جویی جمهوری اسلامی ایران را دست کم نگیرید، آیا حکومت ایران به همین راحتی چنین اظهار نظری را (که در اسناد ویکی لیکس آمده بود) نادیده می گیرد. از طرفی ایران به خاطر سرکوب شیعیان بحرین توسط عربستان، حسابی از عربستان شاکی است. وقتی این دو موضوع کنار هم قرار می گیرند من که شک نمی کنم ایران بدش نمی آمد یک حالی به آقای عبدالجبیر، سفیر عربستان در خاک آمریکا بدهد و البته حال آمریکای طرفدار عربستان را هم بگیرد و چه بسا روابط آنها را تیره کند و... .

انصافن اگر یک بازیکن ایرانی روی زمین افتاده بود و یک تیم عرب بی توجه به او به ما گل می زد چه می گفتیم؟!

2011-10-11T21:51:00.003+03:30

انصافن اگر یک بازیکن ایرانی روی زمین افتاده بود و یک تیم عرب بی توجه به او به ما گل می زد چه می گفتیم؟!
بازی ایران و بحرین، 19مهر1390: ایران با 5 گل از تیم بحرین جلو افتاده است. در یکی از حملات ایران، بازیکن حریف در محوطه جریمه آسیب دیده و دراز کشیده است. بازیکنان ایران بی توجه به او به حمله خود ادامه می دهند و گل می زنند.
راستی اگر مشابه چنین صحنه ای به ضرر تیم ایران اتفاق می افتاد چه می گفتیم؟ آیا عرب ها را به بی فرهنگی و بازی ناجوانمردانه متهم نمی کردیم؟ ایران با 5 گل جلو بود و نیازی به ششمین گل نداشت (که اگر هم می داشت چنین صحنه ای را توجیه نمی کرد) و جالب این که مزدک میرزایی گزارشگر بازی هرگز به این موضوع اشاره نکرد. این در حالی بود که در تمام تصاویر آهسته ای که از این گل ایران پخش می شد تصویر بازیکن به زمین افتاده ی بحرین به خوبی مشخص بود.
این صحنه ای تلخ برای فوتبال ایران و برای فرهنگ ما بود. شیرینی این پیروزی که به کام من تلخ شد. ما را چه شده است. در بهار عربی که صدای آزادی خواهی در برابر دیکتاتورها روز به روز اوج می گیرد، ما بیست هزار بیست هزار به تماشای صحنه ی اعدام هم وطنمان می رویم. جوان رعنای میهنمان را پس از دوسال و نیم زندانی کشیدن با تنی شلاق خورده راهی منزل می کنند و صدای اعتراضمان از محافل خصوصی مان بالاتر نمی رود.
دلمان خوش باشد تیم 10نفره ی بحرین را ناجوانمردانه 6تایی کردیم.

امروز رخ داد: ارضای مقام معظم رهبری در کنفرانس بیماری اسلامی

2011-09-17T21:56:00.001+04:30

امروز رخ داد: ارضای مقام معظم رهبری در کنفرانس بیماری اسلامی

کنفرانس موسوم به بیداری اسلامی به دستور مستقیم آقای خامنه ای و با پیگیری مشاور ارشد او، علی اکبر ولایتی برنامه ریزی شد. چند صد شیخ و مفتی و ملابنویس از کشورهای اسلامی برای چندین روز مفت خوری و افاضات پراکنی به تهران آمدند و هدف اصلی تمام این ماجرا تنها و تنها ارضای حس قدرت طلبی سیدعلی خامنه ای بود. مقام عظما امروز با حضور در جمع دعوت شدگان این مراسم، در حالی که به امر او همگی سران قوا و مسئولین لشکری و کشوری هم دست به سینه حاضر شده بودند به تمام معنا احساس «رهبر مسلمانان جهان» بودن پیدا کرد و به نشئه ای رسید که به راحتی می تواند تا یک هفته تریاک را کنار بگذارد.

این که میهمانان این کنفرانس چه جایگاهی در کشورشان دارند و چه تاثیری بر تحولات آینده میهن شان خواهند گذاشت و آیا سخنان مقام معظم رهبری را که مجری تلویزیون بارها بر بسیار مهم بودن آن تاکید نمود به تخم شان خواهند گرفت یا نه سوالی است که پرسیدن ندارد.

.।

چرا درجا می زنیم...

2011-06-26T22:46:00.001+04:30

درسی که حاکمان فعلی از انقلاب 57 گرفته اند: سرکوب خشن و عدم عقب نشینی حتی یک گام
درسی که اصلاح طلبان کنونی از انقلاب 57 گرفته اند: انتقاد ملایم و عدم پیش روی حتی یک گام

چند گزاره ی اشتباه: مشکل اصلی ما حکومت نیست،مشکل اصلی ما ملت است! و ...

2011-06-26T22:30:00.001+04:30

چند گزاره ی اشتباه: مشکل اصلی ما حکومت نیست،مشکل اصلی ما ملت است! و ...

در گفتگوهایی که با موضوع «تغییر حکومت»با دوستانم داریم اغلب مواجه با گزاره هایی می شویم که به نظر می رسد موانع فکری ورود به جنبش باشند.در این نوشته به برخی از آنها می پردازم:
1-با دیکتاتور مبارزه نکنید،با ریشه های دیکتاتوری مبارزه کنید
من بخشی از این گزاره را قبول دارم،ما باید ریشه های دیکتاتوری را خشک کنیم.به قول نیچه:«شکستن بت ها کافی نیست،خوی بت پرستی را بشکن!»
آنچه باعث شده است ما بخش قابل توجهی از توان مان را صرف مبارزه با دیکتاتور بکنیم این است که دیکتاتور و تیم او مانع مبارزه ی ما با ریشه های دیکتاتوری می شوند.آنها با تسخیر ثروت ملی،رسانه ی ملی و نهادهای ملی و با زندانی کردن نخبگان،تعطیلی مطبوعات،ممانعت از فعالیت نهادهای مدنی،با ممیزی کتاب،با حذف کتاب ها از نمایشگاه کتاب،با فیلتر کردن سایت ها و وبلاگ ها و...راه را برای اصلاح فرهنگی و فعالیت مدنی بسته اند.
مگر محمدجعفر پوینده و محمد مختاری چه کرده بودند که با چاقوی سربازان گمنام دیکتاتور قیمه قیمه شدند؟آخرین کار محمدجعفر پوینده ترجمه ی منشور جهانی حقوق بشر بود و آخرین کتاب محمد مختاری«تمرین مدارا»!
مگر سعید حجاریان با شخص دیکتاتور درگیر شده بود که توسط محافل بسیج ترور شد؟!
مگردکتر فریبرز رئیس دانا به جز نقد اقتصادی کار دیگری کرده است که به زندان انداخته شده است؟!
مگر حسن یوسفی اشکوری به جز قرائت نو از دین کار دیگری کرده بود که به زندان افتاد و «خلع لباس» شد؟!
چگونه با ریشه های دیکتاتوری و خوی بت پرستی مبارزه کنیم ؟ همچون پوینده ترجمه کنیم ؟ همچون مختاری بنویسیم ؟ همچون حجاریان نظریه پردازی کنیم ؟ همچون رئیس دانا نقد کارشناسانه کنیم ؟ همچون یوسفی اشکوری قرائت های جدید از دین ارائه دهیم ؟
تیم دیکتاتور همه ی این حرکت ها را مانع می شود،در چنین شرایطی اولین قدم برای از بین بردن خوی بت پرستی شکستن بت هاست.
2-مشکل اصلی ما حکومت نیست،مشکل اصلی ما ملت است
بنده نیز موافقم که مردم ما دچار آسیب های جدی فرهنگی و اجتماعی هستند.موافقم که نیاز به خانه تکانی فرهنگی،بازسازی زبانی و بازآموزی اخلاق شهروندی داریم.اما مشکل اینجاست که حکومت بین نخبگان و توده فاصله ایجاد کرده است.من دچار این وهم نیستم که سقوط این حکومت،ایران را مدینه ی فاضله خواهد کرد.خیر،با سقوط این حکومت تازه کار ما شروع می شود.
بعد از سقوط این حکومت چند دهه کار فرهنگی و اجتماعی لازم است تا شدت بیماری های فرهنگی ما کاهش یابند اما تا این حکومت باقی است و به طور فعال ذهن ملت را مسموم می کند کار فرهنگی کردن آب در هاون کوبیدن است !
وقتی دستور اداری صادر می شود که دانش آموزان را از مدارس و سربازان را از پادگان ها به تماشای «اخراجی ها»ببرند،وقتی خرافه ها در تیراژ میلیونی و با یارانه چاپ می شوند و وقتی رسانه ی ملی با هزینه کردن ثروت عمومی ترویج چندهمسری می کند ساده لوحانه است که من تصور کنم کتاب من با تیراژ 3000جلدی می تواند آسیب زدا باشد،بگذریم از این که من هم شهروندی از این جامعه ام و بعید نیست که ذهن من نیز در یکی از تله های فرهنگی این حکومت گیر افتاده باشد!
3-اینها را انگلیسی ها آورده اند و تا وقتی حضورشان به نفع انگلیسی ها باشد باقی می مانند !
این ماجرای «توهم توطئه ی دایی جان ناپلئونی»نیز از گزاره های شایع در ملت ماست.شکی نیست که تعاملات بین المللی و منافع قدرت های بزرگ در پیروزی انقلاب 1357 نقش تعیین کننده ای داشت اما اگر بستر اجتماعی مناسب این انقلاب در این مملکت وجود نداشت نه کودتای28مرداد1332موفق از آب درمی آمد و نه انقلاب 1357.
طبعا ادامه ی حضور جمهوری اسلامی هم برای روسیه و چین و هم برای آمریکا و اسرائیل منافع عظیمی را در پی دارد.نه تنها روسیه و چین و آمریکا و اسرائیل،که حتی امارات و ترکیه نیز رشد اقتصادی خود را مدیون وطن فروشی سران جمهوری اسلامی هستند.قطعا قدرت های خارجی تا جایی که آبروشان حفظ شود یکی به نعل و یکی به میخ خواهند کرد تا این حکومت با وضعیت«کج دار و مریز»ادامه ی حیات دهد.
اما یک ملت بزرگ در این بازی پیچیده ی تعاملات اقتصادی و بین المللی یک«قربانی منفعل» نیست.مردم ایران به راحتی می توانند با تحریم کالاهای چینی دولت چین را وادار کنند که دست از حمایت از جمهوری اسلامی در شورای امنیت بردارد.تصمیم گیری های بین المللی بر پایه ی منافع اقتصادی استوار است و یک شبکه ی اجتماعی چند میلیونی مخالفان حکومت ایران به راحتی می تواند موازنه ی منافع اقتصادی را به هم بزند.
4-حکومت می خواهد ما را وارد بازی خشونت آمیز کند!
این گزاره در بین طرفداران جنبش سبز به عنوان یک اصل بدیهی پذیرفته شده است و بر آن مبنا هرگونه حرکت قهرآمیز را رد می کنند.این گزاره در هیچ جا به اثبات نرسیده است!
طرفداران این گزاره معتقدند که از آنجا که حکومت دارای قدرت نظامی بالایی است ورود به این عرصه مساوی است با قتل عام شدن مخالفان حکومت.
دوستان من،داشتن سلاح هسته ای،موشک شهاب و سلاح های چینی و روسی هیچ کدام در یک جنگ شهری مزیت رقابتی محسوب نمی شوند.نه تانک های سپاه در خیابان های تهران می توانند ابتکار عمل را به دست گیرند و نه بمباران شیمیایی و هسته ای تهران برای سپاه مقدور است.فرزندان و خانواده های نیروهای «گارد جاویدان»علی خامنه ای در همین شهری زندگی می کنند که مخالفان او! من خیال می کنم این گزاره توسط سیستم جنگ روانی حکومت طراحی شده تا ابتکار عمل ما را کم کند.
گرچه در مقطع زمانی فعلی که خانواده های مافیایی درون حکومت به جان هم افتاده اند به نفع ماست که وارد مبارزه ی قهرآمیز نشویم اما من نه گزاره ی اثبات نشده ی فوق را می پذیرم و نه گزینه ی مبارزه ی قهرآمیز را منتفی می دانم.چند قوطی روغن ماشین که روی سطح آسفالت ها پخش شود تمام موتورسواران لباس شخصی را زمین گیر می کند.مگر فلسطینی ها با پرتاب سنگ انتفاضه ی دوم را خلق نکردند؟

محمد نوری زاد در برنامه ساعت ششم رادیو فردا 6 عصر جمعه 3تیر1390

2011-06-24T18:17:00.000+04:30

اعتصاب غذای یک زندانی آخرین راه برای فریاد زدن است...
(متن کامل به زودی در وبسایت رادیو فردا درج می شود)

آقای اوباما از پیام تبریک نوروزی شما سپاس گزارم

2011-03-21T09:53:00.003+03:30

آقای اوباما
در نخستین لحظه های آغاز سال نو ایرانی، پیام نوروزی شما اشک به چشمانم آورد। لابد این پیام را مشاوران تان تنظیم کرده اند، اما همین که برای ایرانیان وقت گذاشتید و شاید دقایقی را هم صرف تکرار واژه های پارسی این پیام کردید تا آن ها را درست بر زبان آورید از شما سپاس گزارم. راستش روزهایی بود که آرزو می کردم به جای شما یک رییس جمهور تندرو در کاخ سفید می بود تا شاید دولتمردان ایران، عافیت اندیشی کنند و در سرکوب هم میهنانم این قدر خشونت و وحشی گری نشان ندهند. اینک اما از پس ماه ها رنج و عذابی که به دنبال کودتای انتخاباتی سال 1388 از سر گذرانده ام به شما و سیاست های به جا و خردمندانه شما درود می فرستم. همین که با تلاش دولت شما امکان گردش آزاد اخبار و اطلاعات و امکان ارتباط ایرانیان با رسانه های بین المللی (به عنوان مثال حمایت از اینترنت آزاد و یا گسترش "رادیو فردا" که به حق رسانه ای تاثیرگذار و فراگیر است) فراهم شده است و روز به روز بر «آگاهی» مردم افزوده می شود، نوید روزهایی امید بخش و اصلاحاتی پایدار را می دهد. اصلاحاتی که از درون ایران و به همت جوانان سبز و آزاداندیش ایران آغاز شده و همین روزهاست که به بار خواهد نشست.
آقای اوباما
من یک ایرانی آزادم. تک و تنها پای کامپیوترم نشسته ام و از این گوشه دنیا برایتان می نویسم. پشتم به هیچ نهاد و گروهی گرم نیست و اگر هویتم لو برود جانم در خطر است. دوستان و آشنایان ام مرا جوان می دانند اما آن چه در این سال های ظلم و دروغ و استبداد بر سرم آمده موجب شده این جا در این رسانه اینترنتی که خودش شاهکاری از نمایش عزم و اراده جوانان ایرانی است (www.balatarin.com) برای خودم نام "oldman" را برگزینم. آقای اوباما می خوام شعری را که شما در پیامتان آوردید دوباره بخوانم: «اگر چه پيرم ولی هنوز، مجال تعليم اگر بود، جوانی آغاز مي کنم، کنار نوباوگان خويش» و بگویم هنوز به روزهای خوب آینده امیدوارم نه تنها برای میهن ام ایران، که برای دنیایی که در آن زندگی می کنیم. دنیایی که بر این باورم دنیایی زیباتر خواهد شد با وجود سیاستمدارانی همچون شما که نیک دانسته اید سعادت انسان ها در تمام گوشه گوشه آن به سعادت و خوش بختی هم دیگر وابسته است و چنان چه در هر نقطه دنیا ظلمی روا شود و حقوق انسانی نادیده گرفته شود و جهانیان به آن بی تفاوت بمانند روزی بر سرنوشت خود آنان تاثیر گذار خواهد بود.
آقای اوباما
من هم نوروز ایرانی را به شما تبریک می گویم. برای شما سال های سال، زندگی و سرزندگی آرزو می کنم و از قول شاعر عزیزمان، حافظ شیرازی می گویم: «تن ات به ناز طبیبان نیازمند مباد/ وجود نازک ات آزرده گزند مباد»

فارس: پیام نوروزی مقام معظم رهبری منتشر شد. ایشان سال 1390 را «سال وداع» نام گذاری کردند.

2011-03-21T02:02:00.002+03:30

خبرگزاری فارس: پیام نوروزی مقام معظم رهبری به مناسبت آغاز سال 1390منتشر شد।معظم له در بیاناتی شگرف و تاثیر گذار سال 1390را «سال وداع» نام گذاری کردند। متن کامل این پیام بدین شرح است.

بسم الله الرحمن الرحیم
انا لله و انا الیه راجعون. در همین ابتدا عرض می کنم خدمتتان که بسیار خوشحالم که این سال 1389 بالاخره به پایان رسید. این سال از چند جهت برای بنده سال ناگوار و عذاب آوری بود به طوری که مدام این شعر جناب احمد آقای شاملو را زیر لب زمزمه می کردم که فرمودند: «سال بد. سال باد. سال روزهاي دراز و استقامت هاي كم...» و الحق که این شعر مناسبتش همین امسال بود که برادران غیورمان در مصر و تونس و لیبی استقامت کمی از خود نشان دادند و پشت ما را خالی کردند و یکی یکی سرنگون شدند. دوست عزیزم «بن علی» که نام بنده را بی اعتبار نمود و سپس «حسنی مبارک» کم دل و جرات و این آخری ها هم که برادر بزرگوارم سرهنگ عزیز «قذافی» مبارز که با این که اولش خوب آمد ولی آخرش به شکر خوردن افتاد. این ها همه به کنار ، فتنه سرکوب شده دشمن و ایادی استکبار بود که به قرار گفته مشاوران بی بصیرت ما ریشه کن شده بود اما دیدیم و دیدید که 25 بهمن چه شد و آن سه شنبه های مضاعف و آن چهارشنبه سوری ناسور که همه و همه سال ما را تباه کردند و اگر محموله 20 تنی پزشکی که وزیر محترم بهداشت وارد کردند نمی رسید معلوم نبود بتوانیم سال را به آخر برسانیم.
... بگذریم। شرح این هجران و این خون جگر ... چه بگویم... (در اینجا معظم له به گریه می افتند) عزیزان من، من جسم ناقصی دارم... (گریه حضار) ، روح فاسدی دارم... (شیون حضار) ، ذات پلیدی دارم... (ضجه حضار) ، به دلم افتاده این آخرین پیام نوروزی من باشد... (سکته حضار) ، از همین رو و با احتساب جمیع جهات و به فرموده حافظ : «بوی بهبود ز اوضاع جهان نمی شنوم» فلذا من این سال جدید را «سال وداع» نام گذاری می کنم و اگر آن خوی دیکتاتورمآبانه با خون عجین شده ام نبود همین جا و در حضور شما همانند آن سلف ناخلف جام زهر را سرمی کشیدم لیکن در طالع بنده و امثال من نوشته شده که قدرت را ترک نمی کنند جز با زبونی و زاری و خواری و خفت। کجایی عزت؟ قطعش کن این لامصب را। والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته. اول فروردین 1390 سید علی خامنه ای

خامنه ای او را «بد ترکیب» نامید و او در پاسخ گفت که زشتی و زیبایی آدم ها دست خودشان نیست.

2011-03-19T23:29:00.003+03:30

وارن کریستوفر، وزیر امور خارجه آمریکا در دوران بیل کلینتون در گذشت.او همان کسی است که خامنه ای در یکی از سخنرانی هایش از او با صفت «بد ترکیب» یاد کرد.وارن کریستوفر چندی بعد در پاسخ به خامنه ای اظهار داشت زشتی و زیبایی آدم ها دست خودشان نیست.

اگر کروبی آزاد بود،می کوشید تا برای زندانیان مرخصی بگیرد

2011-03-18T00:56:00.002+03:30

... در روزهای پایانی سال 89 قرار داریم. تعداد زیادی از بهترین فرزندان ایران زمین در زندان ها به سر می برند.خانه تکانی ها صورت گرفته، کودکان و جوان ها لباس های نو خریده،شیرینی و آجیل تهیه شده، سفره های هفت سین پهن است؛اما در گوشه ی سلول های انفرادی- مانند عالم قبر- عده ای زانو در بغل به همسر و فرزند و مادر و پدر و خواهر خود می اندیشند که در وقت سال نو، با چشمانی گریان دور هم جمع شده اند.در سال نو همه یکدیگر را در آغوش می گیرند،اما زنداینان مظلوم ما در برابر طوفان سهمگین ظلم و استبداد دینی ایستاده و قامت بلند آزادگی را استوار نگاه می دارند.آنان که در سلول های انفرادی قبروار باید سال را نو کنند،بیش از همه نیاز به توجه دارند.اگر کروبی آزاد بود،می کوشید تا برای زندانیان مرخصی بگیرد. لااقل به خانواده ی زندانیان زنگ می زد و با آنان همدردی می کرد. اما اینک زهرا رهنورد،فاطمه ی کروبی، میرحسین موسوی؛ خود زندانی هستند و باید به فکر همه ی آنان بود.
*این بخشی از نوشته تازه «اکبر گنجی» است در «روزآنلاین». به دلیل تاثیرگذاری و اهمیتی که دارد اینجا به طور مستقل لینک دادم.

نام گذاری سال 1390 توسط شورای «راه سبز امید» و نظر مجتبی واحدی

2011-03-17T00:29:00.000+03:30

پیشنهاد: نام گذاری سال 1390 توسط شورای «راه سبز امید» و نظر مجتبی واحدی
این لینک (http://www.balatarin.com/permlink/2011/3/10/2407012) را چند روز پیش فرستادم که داغ نشد. الان دیدم که آقای واحدی درباره این مطلب کامنت گذاشته اند و خواستار نظرات دیگر دوستان شده اند. به هر حال یک بار دیگر پیشنهاد خودم و نظر آقای مجتبی واحدی را درج می کنم:
لینک من: //پیشنهاد: نام گذاری سال 1390 توسط شورای «راه سبز امید» -این نام پیشنهادی در لحظه پخش سخن رانی خامنه ای از سیمای ج.ا. ایران توسط آقایان «مجتبی واحدی» و «اردشیر امیرارجمند» از طریق رسانه های اینترنتی و در برنامه های زنده ماهواره ای اعلام عمومی شود. در اولین روز فروردین در ایران می توان این نام را همراه اسمس های تبریک نوروز برای دوستان و آشنایان فرستاد. *فکر می کنم تاثیر روانی خوبی داشته باشد و برای ایجاد امید و هبستگی مردم آزادی خواه ایران و دهن کجی آشکار به سلطان علی خامنه ای مفید واقع شود. *نام پیشنهادی من «سال آزادی ایران» است.دوستانی که مایل هستند، نام پیشنهادی خود را در بخش نظرات بگذارند.// کامنت آقای واحدی: سلام پیشنهاد شما را دیدم اما گمان می کنم نامگذاری سال برای همه ایرانیان ، از صلاحیت من وبرادر خوبم اقای امیر ارجمند که تنها بخشی از جامعه ایران را نمایندگی می کنیم خارج است اما می توانیم به صورت سمبلیک این کار را انجام دهیم . پپشنهاد می کنم دوستان ، راههایی پیشنهاد کنند که بتوانیم نامی فراگیر و مورد قبول اکثریت قابل قبولی از هموطنان را انتخاب نماییم
در ضمن اگر می توانید این پیشنهاد ونظر من را به طریقی درسایت های پُر طرفدار داغ کنید چون احتمالاً این پست ، در حال حاضر دیگر بازدید کننده زیادی ندارد

سال1390سال آزادی ایران

2011-03-12T22:42:00.004+03:30

پیشنهاد: نام گذاری سال 1390 توسط شورای «راه سبز امید»

این نام پیشنهادی در لحظه پخش سخن رانی خامنه ای از سیمای ج.ا. ایران توسط آقایان «مجتبی واحدی» و «اردشیر امیرارجمند» از طریق رسانه های اینترنتی و در برنامه های زنده ماهواره ای اعلام عمومی شود.

در اولین روز فروردین در ایران می توان این نام را همراه اسمس های تبریک نوروز برای دوستان و آشنایان فرستاد.

*فکر می کنم تاثیر روانی خوبی داشته باشد و برای ایجاد امید و هبستگی مردم آزادی خواه ایران و دهن کجی آشکار به سلطان علی خامنه ای مفید واقع شود.

*نام پیشنهادی من «سال آزادی ایران» است.دوستانی که مایل هستند، نام پیشنهادی خود را در بخش نظرات بگذارند.

خامنه ای منفور و اقتدار نظام!

2011-03-02T00:08:00.001+03:30

خامنه ای منفور! رهبر پوشالی پست فطرت! دم از اقتدار نظام می زنی و عُرضه نداری رسما اعلام کنی کروبی و موسوی را بازداشت کرده ای।
وحشیانه به خانه ی رهبران واقعی و محبوب مردم یورش می بری و آنها را مخفیانه به مکانی نامعلوم می بری। اگر نظامت آن طور که گفتی واکسینه شده بود و بحران را پشت سر گذاشته بود مزدورانت همچون آدم ربایان رفتار نمی کردند و آن قدر دل و جرات داشتی که موسوی و کروبی را علنا بازداشت و محاکمه کنی!
سلطان پلید و منفور هنوز فرصتت داری جان خودت و بستگانت را حفظ کنی و با تن دادن به خواست های رهبران جنبش سبز، این شانس را داشته باشی که کنج عافیتی در گوشه ای از این مملکت در اختیارت بگذارند تا بروی و مابقی عمر کثیفت را پای منقلت به پایان ببری। به خانواده و نزدیکانت فکر کن و این آخرین فرصت ها را از دست نده। روزهای تازه ای در راهند...

در انتظار سومین گریه علی خامنه‌ای

2011-02-28T23:16:00.001+03:30

اکبر گنجی (روزنامه نگار و پژوهشگر)
۱۳۸۹/۱۲/۰۸

دو حرکت اعتراضی تاکنون علی خامنه‌ای را به گریه در «محراب و منبر» واداشته است. اولی حرکت اعتراضی دانشجویان در ۱۸ تیر ۱۳۷۸ بود و دومی ۱۰ سال بعد، در حرکت اعتراضی پس از انتخابات ریاست جمهوری ۲۲ خرداد ۸۸ اتفاق افتاد.

او در سخنرانی ۲۱ تیر ۷۸ به پاره کردن عکس خود اشاره کرد، و در حالی که می گریست، این گونه به سخنانش پایان داد:

«آخرین جمله را هم به امام و مقتداى خودمان ولىّ‌عصر ارواحنافداه عرض کنیم: اى سید و مولاى ما! پیش خداى متعال گواهى بده که ما در راه خدا تا آخرین نفس ایستاده‌ایم. بزرگترین آرزو و افتخار بنده این است که در این راهِ پُرافتخار و پُرفیض و پُربهجت، جان خودم را تقدیم کنم»[۱].

خطبه‌های نماز جمعه ۲۹ خرداد ۱۳۸۸ را نیز با چشمان گریان، با این سخنان پایان داد:

«یک خطاب آخرى هم عرض کنم به مولامان و صاحبمان، حضرت بقیةاللَّه (ارواحنا فداه): اى سید ما! اى مولاى ما! ما آنچه باید بکنیم، انجام می‌دهیم؛ آنچه باید هم گفت، هم گفتیم و خواهیم گفت. من جان ناقابلى دارم، جسم ناقصى دارم، اندک آبرویى هم دارم که این را هم خود شما به ما دادید؛ همه اینها را من کف دست گرفتم، در راه این انقلاب و در راه اسلام فدا خواهم کرد؛ اینها هم نثار شما باشد. سید ما، مولاى ما، دعا کن براى ما؛ صاحب ما تویى؛ صاحب این کشور تویى؛ صاحب این انقلاب تویى؛ پشتیبان ما شما هستید؛ ما این راه را ادامه خواهیم داد؛ با قدرت هم ادامه خواهیم داد؛ در این راه ما را با دعاى خود، با حمایت خود، با توجه خود، پشتیبانى بفرما»[۲].

به چند ملاحظه زیر توجه کنید:

یکم: این سخنان به دنبال دو حرکت اعتراضی بیان شد که عده‌ای را به این گمان انداخته بود که رژیم در حال سقوط است. رهبر خودکامه‌ای که می‌بایست قاطعانه بایستد تا پیروانش از او ایستادگی بیاموزند، گویی با گریستن، خود را متزلزل نشان داد. انگار که مخالفان آنقدر پیش آمده‌اند که وقت جان سپردن او فرا رسیده بود. به همین خاطر در اولی گفت: «من جان خودم را تقدیم می‌کنم»، و در دومی گفت: «من جان ناقابل و جسم ناقص خود را فدا خواهم کرد».

دوم: در هر دو مورد، در عین حال، «اراده ماندن» و «سرکوب» را نشان داد. در اولی با گفتن اینکه «ما تا آخرین نفس ایستاده‌ایم»، و در دومی با گفتن اینکه: «ما این راه را ادامه خواهیم داد؛ با قدرت هم ادامه خواهیم داد». اراده ماندنی که مدعی است تا جان باختن خواهد ایستاد. یعنی یا مخالفان را می‌کشد، یا خود و مریدانش کشته خواهند شد. «توانایی» سرکوب کارآمد و «اراده ماندن» از طریق سرکوب، دو عامل اساسی دوام زمامداری خودکامه‌اند. اگر یکی از این دو عامل فرو ریزد، مهم‌ترین پیش‌شرط فروپاشی استبداد مهیا شده است.

سوم: در هر دو مورد، امام زمان مخاطب سخن اوست. امام زمان را مالک حقیقی کشور و انقلاب و نظام سیاسی می‌کند تا بتواند خود را جانشین آن موجود مقدس به شمار آورد. آسمانی جلوه دادن زمامداری جبارانه خود را از طریق اتصال به امام زمان صورت می‌دهد. یعنی امام زمان که مالک همه چیز است، فقیه جامع‌الشرایط را جانشین خود قرار داده که مصداق برحقش در این دوران من هستم. بدین ترتیب، امام زمان که قرار بود موجودی مقدس و پاک باشد، مسئول همه جنایات و فسادها و اخلاق‌کشی می‌شود.

چهارم: تا حدی که به خاطر دارم، وقتی در سال‌های ۶۸ و ۶۹ در گپ‌های دوستانه اعتراض می‌کردیم که این چه کسی است که رهبر شده و اوضاع کشور بهتر که نمی‌شود، بدتر خواهد شد؛ دوستان می‌گفتند که بیماری سرطان و چندین بیماری دیگر دارد و چندان زنده نخواهد بود.

همیشه در طی این سال‌ها، همان مدعا را شنیده‌ایم. اما ۲۲ سال از آن زمان گذشت و این فرد ۷۰ ساله همچنان رهبری نظام سلطانی فقیه‌سالار را در دست دارد. همیشه با خود درباره یک احتمال اندیشیده‌ام: نکند شایعه مرگ سریع سلطان علی خامنه‌ای را خودش از طرقی مطمئن پخش می‌کند؟

انتشار این خبر در جامعه ایران، با مشخصات مردم ما، نوعی مظلومیت به او می‌بخشد. معمولاً ما به فرد در حال مرگ، جور دیگری می‌نگریم و همه چیز را فراموش می‌سازیم. می‌گوییم: این که دارد می‌میرد، حالا دیگر کاری به کارش نداشته باشیم تا وقتی مرد خود خدا تکلیفش را روشن سازد.

تا حدی که من می‌فهمم، سخنانی که خامنه‌ای در این دو سخنرانی درباره آمادگی مرگ بیان کرده، نوعی ژست تبلیغاتی برای جلب احساسات عاطفی مخاطبینی است که این سخنان را می‌شنوند.

پنجم: مشکل رهبران جبار- که به طور خوسرانه(مطابق میل) در زندگی شهروندان دخالت می‌کنند- این است که «صدای» مردم را نمی‌شنوند. دیکتاتورها ساختاری می‌آفرینند که مانع دیدن زشتی‌ها و شنیدن نامطلوب‌ها می‌گردد. منابع اطلاعاتی می‌دانند که «آقا» از چه چیزهایی خوشش نمی‌آید و به همین دلیل درباره آن امور نزد او حرف نمی‌زنند.

خودکامگان وقتی صدای مردم را می‌شنوند که کار از کار گذشته و دیگر توده‌های بی‌نام و نشان که به «فاعلان انقلابی» تبدیل شده‌اند، صدای آنان را نمی‌شنوند. اگر تا زمانی که جان مردم به لبشان نرسیده، اصلاح و تغییر آغاز شود، راهی گشوده می‌گردد که مشکلات و مسائل رفع و حل شوند. اما وقتی صدای اعتراض مردم شنیده نشود و مطالبات به طور مداوم انباشته شود، زمامدار سیاسی با انفجار انتظارات مواجه خواهد شد و مردمی که خیابان‌ها را فتح کرده‌اند، هر عقب‌نشینی جبار را با مطالبه بزرگتری پاسخ خواهند گفت که به عزل رهبر و فروپاشی رژیم منتهی خواهد شد.

آنان که در سال ۱۳۵۷ زنده بودند به خاطر دارند که شاه چه دیرهنگام صدای انقلاب مردم را شنید. او وقتی صدای مردم را شنید که مردم دیگر صدای او را نمی‌شنیدند. مهدی بازرگان در سال ۱۳۴۲ – حتی در دادگاه نظامی- می‌کوشید تا صدای خود را به گوش شاه برساند. می‌گفت:

«ما، از خدا می‌خواهیم شخص اول مملکت، بی‌واسطه، بدون تحریف، حرف‌های ما را بشنود. پادشاه مملکت نیز احتیاج دارد دو کلمه حرف، حرف حسابی از زبان اشخاصی که نه ترس دارند و نه طمع دارند، بشنود. شاه مملکت باید افتخار کند که در میان ملت ایران، اشخاصی هم پیدا می‌شوند که "غلام خانه‌زاد" و "نوکر جان‌نثار" نیستند. ایشان سال‌های سال حرف‌های مردم را از زبان نوکران و چاکران استماع فرمودند، یک بار هم از زبان آزاد مردان- ولی نه آزاد مردان کنگره‌ای سازمان امنیتی، که نه آزاد بودند و نه مرد، بشنوند»[۳].

ششم: در ۱۸ تیر ۷۸ و ۲۵ خرداد ۸۸ نغمه‌ای از صدای مردم به گوش خامنه‌ای رسید. اما صدای اصلی هنوز بلند نشده است، وقتی آن صدا درآید، سومین گریه سلطان علی خامنه‌ای دیده خواهد شد، آن روز، مردم‌اند که صدای خامنه‌ای را نخواهند شنید. «نارضایتی» عمیق و گسترده جامعه ما روزنه‌ای برای بروز و ظهور ندارد. این مخالفت‌ها روی هم انباشته می‌شوند تا زمانی که هیچ کس قادر به تعیین وقت آن نیست، به طور انفجاری آتشفشانی بیافرینند.

هفتم: مسئله فقط این نیست که سلطان خودکامه نمی‌خواهد صدای مردم ناراضی را بشنود، مسئله این هم هست که او به دنبال آن است که مردم صدای همدیگر را هم نشنوند. به عنوان نمونه، وی آیت‌الله منتظری را پنج سال در منزلش حبس کرد تا کسی صدای او را نشنود، اما پس از چندی صدای او شنیده شد و به صدایی فراگیر تبدیل شد.

اینک نیز زهرا رهنورد و فاطمه کروبی، و موسوی و مهدی کروبی را در منزل خودشان زندانی کرده تا کسی صدای آنان را نشنود. اما سلطان خودکامه نمی‌تواند تا ابد این چنین درها را به روی آنان ببندد، به محض آن که کوچکترین روزنه‌ای گشوده شود، آنان صدای خود را به گوش همه خواهند رساند. تاریخ بهترین آمورگار ماست. آیت‌الله منتظری در دوران حصر هم بیانیه‌های سیاسی صادر می‌کرد.

هشتم: گفت‌وگو و سازش، بخش مهمی از فرایند مسالمت‌آمیز گذار به دموکراسی است. اگر بین زمامداران خودکامه و مخالفان گفت‌وگو و سازش صورت نگیرد، مخالفان به سوی انقلاب رانده خواهند شد. شاه به هیچ وجه حاضر به شنیدن صدای آیت‌الله خمینی نبود که وی را به اجرای قانون اساسی دعوت می‌کرد و می‌گفت، قانون اساسی ضامن سلطنت است. آیت‌الله خمینی در ۱۷ مهرماه ۱۳۴۱ طی نامه‌ای خطاب به شاه در اعتراض به «لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی» استدعا کرد که مطالب خلاف شرع را از آن حذف کنند «تا موجب دعاگویی ملت مسلمان شود». در ۱۵ آبان ۱۳۴۱ تلگراف جدیدی به اعلیحضرت می‌‌زند و می‌گوید:

«اطمینان نفرمایید به عناصرى که با چاپلوسى و اظهار چاکرى و خانه‌‏‌زادى مى‌‏خواهند تمام کارهاى خلاف دین و قانون را کرده و به اعلیحضرت نسبت‌ دهند و قانون‌اساسى را که ضامن اساسى ملیت و سلطنت است، با تصویبنامه‏هاى خائنانه و غلط از اعتبار بیندازند تا نقشه‏هاى شوم دشمنان اسلام و ملت را عملى کنند. انتظار ملت مسلمان آن است که با امر اکید، آقاى عَلم را ملزم فرمایید از قانون اسلام و قانون اساسى تبعیت کند، و از جسارتى که به ساحت مقدس قرآن کریم نموده، استغفار نماید والا ناگزیرم در نامه سرگشاده به اعلیحضرت مطالب دیگرى را تذکر دهم. از خداوند تعالى استقلال ممالک اسلامى و حفظ آنها را از آشوب و انقلاب مسئلت‌ مى‌نمایم»[۴].

محل نزاع خواسته‌های آیت‌الله خمینی نیست، محل نزاع آن است که خمینی به شاه می‌گفت قانون اساسی موجود را اجرا کن تا کار به «آشوب و انقلاب» نکشد. شاه در همان زمان، حتی حاضر به شنیدن صدای مهدی بازرگان نبود. مهدی بازرگان در هفتم تیرماه ۱۳۴۲، در آخرین دفاع خطاب به قضات دادگاه تجدید نظر نظامی(در واقع شاه) گفت:

«اگر ما، و نهضت آزادی ایران را که یگانه جمعیتی است که صریحاً گفته و می‌گوید طرفدار قانون اساسی و سلطنت مشروطه است، احیاناً، ظاهراً محکوم کنید و اسمش را از بین ببرید؛ اگر جمعیت‌های طبیعی واقعی که از ملت سرچشمه گرفته باشد، بعد از این درست شود، چه زیرزمینی و چه روی زمین، و دادگاه‌های دیگری نظیر این دادگاه تشکیل شود، آن جمعیت و آن دادگاه طرفدار رژیم سلطنت نخواهد بود. ما، آخرین سنگر دفاع از سلطنت مشروطه و قانون اساسی هستیم. بعد از این اگر دادگاهی تشکیل شود، با جمعیتی سروکار خواهد داشت، که واقعاً مخالف این رژیم است»[۵].

سلطان ستمگری که حاضر به شنیدن صدای موسوی و کروبی نیست- که از انقلاب و نظام و امام دفاع می‌کنند و خواستار اجرای بی‌تنازل قانون اساسی‌اند[۶]- صداهای ساختارشکنی را خواهد شنید که به هیچ یک از اینها پایبند نیستند و خواستار به زیر کشیدن سلطان و نظام سلطانی فقیه سالارند. شاید موسوی و کروبی آخرین سنگر دفاع از قانون اساسی و نظام جمهوری اسلامی باشند[۷].

نهم: سلطان علی خامنه‌ای در رویارویی با مخالفان از همان سیاست‌های شاه استفاده می‌کند. در زمان محاکمه آیت‌الله طالقانی، دکتر سحابی و مهدی بازرگان؛ ریاضی رئیس مجلس با شاه دیدار می‌کند تا به شکلی آبرومندانه این مسئله را حل کند تا آنان از زندان آزاد شوند. شاه ضمن ابراز علاقه خود به مهدی بازرگان، از او می‌خواهد که با دیگر مخالفان مرزبندی داشته باشد. مهدی بازرگان در یادداشت‌های روزانه زندان، مورخ اول آذرماه ۱۳۴۲، نوشته است که خانم گوهریان به ملاقات او در زندان رفته تا گزارش دیدار ریاضی با شاه را به او بدهد. می‌گوید:

«شاه خیلی ارادت به فلانکس[بازرگان]دارد، ولی لازم است بازرگان خودش را از اطرافی‌ها جدا کند و اینقدر به آنها نچسبد، چون اعلی‌حضرت به او احترام دارد...در هر حال از طرف ریاضی اصرار و خواهش داشت که ما در دادگاه عصبانی نشویم و حرف‌های تند نزنیم و بعد هم قول بدهیم که اگر آزاد کردند، به دنبال کارهای خانوادگی و زندگی بروم و حالا که فایده هم ندارد مبارزه را کنار بگذارم، یا لااقل هر چه می‌کنم خودم به تنهایی بکنم و کاری به بازاری‌ها نداشته باشم. گفتم: تعهد سکوت و تعطیل، که برخلاف عقیده و وظیفه است. ولی شاه می‌تواند مأمور بگمارد و مانع شود»[۸].

سلطان علی خامنه‌ای نیز از فردای انتخابات ۲۲ خرداد ۸۸، حرکت اعتراضی مخالفان را «فتنه» نامید و از همه ارکان حکومت خواست که صاحب «بصیرت» شوند و با معترضان مرزبندی روشن داشته باشند. یعنی اصل حرکت اعتراضی را «فتنه» بخوانند و «سران فتنه»- یعنی موسوی و کروبی- را به نام محکوم نمایند. این سنت جدیدی نیست که خامنه‌ای برساخته باشد، شاه هم چنین سیاستی را دنبال می‌کرد.

دهم: روشن است که علی خامنه‌ای آگاهانه می‌کوشد تا همه مخالفان را به ساختارشکنی و براندازی سوق دهد تا سرکوب سیستماتیک را موجه سازد، اما این پروژه لزوماً به سود او تمام نخواهد شد. ممکن است به جای نهرهای کوچک، با آتشفشان مواجه شود.

برای ثبت در تاریح باید نوشت که سلطان علی خامنه‌ای راه‌های گفت‌وگوی با مخالفان را بسته است و آنان را به سوی گفتمان و کنش انقلابی سوق می‌دهد. آری، میلیون‌ها ایرانی در انتظار سومین گریه علی خامنه‌ای هستند.

مجتبی واحدی، با نام کاربری vahedim به بالاترین پیوست.

2011-02-22T23:01:00.000+03:30

خوشحالم که مجتبی واحدی، مشاور مهدی کروبی و از اعضای شورای «راه سبز امید» هم به عضویت بالاترین در آمده. ایشان از 21 بهمن 89 با نام vahedim و با وبلاگ mojtaba-vahedi.blogspot.com

تا الان چهار تا لینک فرستاده که دو تایش هم داغ نشده! شاید خیلی از کاربران بالاترین نام کاربری ایشان را نمی دانند. این لینک را بنده برای همین فرستادم. پیروز باشیم!

شناسه:	vahedim
وبلاگ / و‌ب‌سایت:
زمان عضویت در بالاترین:	۱۳۸۹/۱۱/۲۱
کشور:	United States
تعداد لینک‌های پست‌کرده:	۴
درصد لینکهایی که به صفحه اول رفته اند	۵۰
تعداد نظرات داده شده توسط کاربر	۳
تعداد رأی‌های داده شده توسط این کاربر:	۴
جمع امتیازهای داده شده به لینک‌های این کاربر:	۳۷۰
اعتبار کسب شده:	۱۴۲
انرژی باقی‌مانده امروز:	۸۱

خلاصه ی نامه ی فرهاد جعفری به خامنه ای

2011-02-22T20:10:00.002+03:30

از آنجا که بسیاری از دوستان ممکن است فرصت خواندن نامه ی بلند بالای فرهاد جعفری را که در تاریخ 2 اسفند 89 خطاب به آیت اله خامنه ای نوشته شده نداشته باشند، خلاصه ی آن را در اینجا می آورم.

خلاصه نامه ی فرهاد جعفری:

فرهاد جعفری پس از مقدمه ای طولانی (که در بخشی از آن به تعریف و تمجید از احمدی نژاد می پردازد و او را منتخب مردم می داند) اصل مطلب خود را این گونه می گوید:

حضرت آیت‌اله!

از این مقدمه‌ی نسبتاً طولانی که بگذریم، آنچه مرا به نگارش این نامه مصمم ساخت؛ یکی از جملاتِ اظهارشده توسط شما در آخرین نمازجمعه‌ی تهران بود. در فرازی از خطبه‌های خود و در اشاره به آنچه در خاورمیانه‌ی عربی می‌گذرد فرمودید: «ما به دنیا ثابت خواهیم کرد که راه نجاتِ بشریت این (جمهوری اسلامی) است». همان‌لحظه به ذهنم رسید که: «اگر حقیقتاً راه نجات بشریت، نظامی چون جمهوری اسلامی بود؛ می‌بایست که پیش از همه، شهروندانِ خود را به فلاح و رستگاری رهنمون می‌شد». اما آیا حقیقت این است؟!

فرهاد جعفری سپس به بیان شاخص هایی می پردازد که نشان می دهد اوضاع کشور ایران فعلا فاجعه بار است:

خودكشی زنان: رتبه‌ی سوم جهان
اعدام: رتبه‌ی دوم جهان بعد از چین/ به نسبت جمعیت، رتبه‌ی اول
مهاجرت نخبگان از میان 91 كشور: رتبه‌ی اول جهان
آزادی مطبوعات: رتبه‌ی ۱۷۲ از ۱۷۵كشور
فساد دیوانسالاری دولتی: رتبه‌ی ۱46
شاخص توسعه انسانی: رتبه‌ی 88
اعتبار و ارزش گذرنامه: در قعر جدول جهانی
بهداشت و تامین سلامت مردم: رتبه‌ی ۱۲۳ جهانی
جاذبه‌های تجاری: ایران بالاتر از آنگولا در انتهای جدول
سهم زنان ایران در مدیریت: رتبه‌ی 101 میان 120 كشور
فضای كسب و كار جهان: رتبه‌ی 144
سرعت اینترنت: رتبه‌ی 186 (پائین‌تر از بورکینافاسو و افغانستان)
ارزش پول ملی: ریال ایران «سومین پول بی‌ارزش دنیا»!

او سپس ادامه می دهد:

حضرت آیت‌اله!
بپذیرید یا نه، به‌گواهی مدارک و شواهد و قرائن گوناگون که در حوصله‌ی این نامه نمی‌گنجد: «نظام روحانیون و روحانی‌زادگان» [که متسامحاً «جمهوری اسلامی ایران» خوانده می‌شود وگرنه از دید نگارنده، با ساختار حقوقی و حقیقی فعلی‌اش نه جمهوری، نه اسلامی و نه آنچنان‌که باید ایرانی‌ست] نه‌فقط «راه نجات بشریت» نیست بلکه حتا شهروندان خود را نیز نتوانسته است به سوی «یک جامعه‌ی سالم، اخلاقی، آزاد، مرفه و عادلانه» رهنمون شود.

...در این مرحله از تکامل سیاسی کشورمان؛ انتظار من به‌عنوان یک شهروند ایرانی از شما [به‌عنوان حاکمی که به‌ادعای آیت‌اله محمد یزدی از امکان و قدرت آن نیز برخوردار است که چنانچه تشخیص دهد چنین کند] آن است که: با صدور حکمی، نخست نهادهایی را که در عمل نه «تضمین‌‌کننده‌ی اسلامیتِ نظام» بلکه درحقیقت «تضمین‌کننده‌ی حکومتِ خانواده‌ها و خاندان‌های روحانیونِ اسلام سیاسی بر جمهور مردمان» محسوب می‌شوند [که عبارتند از: «مجلس خبرگان»، «مجمع تشخیص مصلحت نظام» و «شورای نگهبان» / همچنین نهادهای نمایندگی ولی‌فقیه] منحل نموده و سپس حکم به «تشکیل شورای بازنگری قانون اساسی» دهید

به‌نحوی که:

الف) ولی‌فقیه، از «رهبری سیاسی» به «رهبری مذهبی»یی تبدیل شود که اولاً: توسطِ فقها، مراجع و روحانیون به این سمت برگزیده ‌شود. و ثانیاً: کار «نظارتِ استطلاعی بر قوانین وضع‌شده از حیث مطابقت با احکام اسلام» و «صدور رای مشورتی»، برعهده‌ی ایشان (یا هیاتِ تحتِ سرپرستی ایشان) باشد.
ب) رئیس‌جمهور، همچنان‌که در هر نظم سیاسی مترقی دیگری؛ به «شخص نخست مملکت» تبدیل شود.
ج) قوه‌ی قضائیه، از اختیار و انحصار روحانیون خارج شده، به ملت اعاده شود.
د) تاسیس و راه‌اندازی شبکه‌های خصوصی رادیوئی و تلویزیونی، امکان‌پذیر شود.

...اگر «ولی‌فقیه» بتواند و اختیار داشته باشد که مرتبه‌ی «توحید» را تعطیل نماید [کمااینکه ایشان در زمان خود، حتا «امر واجبی چون حج» را برای مدتی تعطیل نمودند] چرا نتواند «ولایت فقیه» را تعطیل نماید؟! مگر آنکه خدای ناکرده؛ شأن و مرتب و اهمیتی بیش از «وحدانیتِ ‌خداوند» برای این نهاد قائل باشد. که چنین مباد.

حضرت آیت‌اله!

با استفاده از اختیارات خود؛ ولایت فقیه را تعطیل کنید. چراکه اسلام سیاسی تجربه‌ی «حاکمیتِ اسلام سیاسی بر مناسبات اجتماعی» در سه‌دهه‌ی گذشته؛ اکنون اثبات کرده است که: نمی‌تواند پیش‌برنده‌ی جامعه‌ی ایرانی، به‌سوی «آزادی و عدالت» و «توسعه و رفاه» برای همگان و به‌ویژه برای جمهور مردمان باشد.

نماینده انگشت به دماغ مجلس، «حسین شکار» هم امروز فحش داد!

2011-02-16T07:18:00.001+03:30

یک دوست عزیز نیشابوری امروز(26بهمن89) در تلویزیون تصویر حسین سبحانی نیا نماینده نیشابور را دیده بود که بر کرسی هیئت رییسه نشسته و در لحظه کلوزآپ دوربین، از قضا انگشت به دماغش نموده است.
ایشان اطلاعاتی درباره سوابق این نماینده شریف داد که بد نیست شما هم بدانید:
«فامیل اصلی حسین سبحانی نیا که از نیشابور و از روستایی به نام بلوک عشق آباد به مجلس راه یافته «گلقندشتی» است. او که در دوره های پیشین به مدد رای هم ولایتی هایش به مجلس رفته بود حاضر نشد نام فامیلی خود را حفظ کند و آن را تغییر داد. حسین گلقندشتی سابق که امروز سبحانی نیا شده در دوران نوجوانی به «حسین شکار» ملقب شده بود. چرا؟! چون ایشان در آن سنین علاقه مفرطی به خربزه داشته و از همین رو مخفیانه به زمین های خربزه روستاییان دستبرد می زده و البته برای این که ردی از خود بر جای نگذارد خربزه را از بوته نمی کنده و همانجا نوش جان می کرده تا بعدا کشاورزان گمان کنند کار جانوران بوده است. با توجه به این که مردم محلی جانورانی همچون بز و میش کوهی را شکار می نامیدند پس از لو رفتن ماجرا به این جناب حسین آقا هم حسین شکار می گویند!»

البته این دوست عزیز ما در ادامه می افزاید که اگر تقلبهای فاحش نبود و اگر نماینده اصلاح طلب دوره های پیشین نیشابور یعنی آقای «انصاری راد» ناجوانمردانه رد صلاحیت نشده بود سبحانی نیا هرگز به مجلس راه نمی یافت و ایشان را نباید نماینده مردم نیشابور دانست. لازم به ذکر است آقای «حسین انصاری راد» همان نماینده شجاع مجلس ششم است که رییس کمیسیون اصل نود بود و پیگیری های بسیاری برای آزادی زندانیان سیاسی آن زمان همچون اکبر گنجی نمود. ایشان در همان سال ها جایزه قلم طلایی انجمن صنفی مطبوعات را هم از آن خود کرد.

بیست و پنج بهمن/ روز از خود گذشتن/ روز آزادی ما/ روز نجات میهن

2011-02-10T20:58:00.002+03:30

بیست و پنج بهمن
بیست و پنج بهمن
روز از خود گذشتن، روز از خود گذشتن
روز آزادی ما، روز نجات میهن
روز پیروزی ما، روز مرگ اهریمن

بیست و پنج بهمن
بیست و پنج بهمن
به پیش به پیش ای عاشقان میهن پاک
رسیده مژده ی پیروزی ما
ز ریشه برکنیم بنیاد ضحاک
به یاری جوانان توانا

امید یاور ماست، دانایی رهبر ماست
امید یاور ماست، دانایی رهبر ماست

هم رزمان هم دردان، ای مردمان ایران
هم دردان هم رزمان، ای مردمان ایران
بر دشمنان بتازید، بر دشمنان انسان
امید یاور ماست، دانایی رهبر ماست
امید یاور ماست، دانایی رهبر ماست

ما فرزندان ایران، جنگیم تا رهایی
با هم یک دل می مانیم، با عشق آریایی
فریادمان بلند است، جنبش ادامه دارد
حتی اگر شب و روز، بر ما گلوله بارد
فریادمان بلند است، جنبش ادامه دارد
حتی اگر شب و روز، بر ما گلوله بارد

به به چه حرف خوبی، آن شاعر وطن گفت
حرفی که خواب دشمن، از آن سخن برآشفت
او گفت حق مردم، هرگز گرفتنی نیست
گر آسمان بگیری، پرواز مردنی نیست
او گفت نیست ترسی، از تیر و دار و زندان
از ظلم شب نترسد، ستاره ی فروزان

در پاسخ به: «نپرس چرا موسوی فقط بیانیه می دهد! بپرس خودم چه می توانم بکنم؟»

2011-01-30T22:25:00.001+03:30

این مطلب در پاسخ به این لینکhttp://balatarin.com/permlink/2011/1/30/2345528)

نوشته شده است.

هشت سال اصلاحات (1376 تا 1384) هم مدام توی سرمان کوبیدند که خاتمی را تنها نگذارید! پشتش باشید! این قدر نق نزنید! و از این حرفها. آخر چه کار می توانستیم بکنیم. بحث کردیم، در همایش ها شرکت کردیم، مردم را به خواندن روزنامه ها ترغیب کردیم، خودمان روزی چهارتا روزنامه خریدیم شاید کمکی باشد به اصلاح طلبان، کتاب خواندیم و بازار کتاب را رونقی بخشیدیم و دور دوم هم بیشتر از دور اول به ایشان رای دادیم و خلاصه کارهایی در این حد. بضاعتمان بیشتر نبود. هنوز عقده اش در دلم مانده که چرا خاتمی انتخابات غیر قانونی مجلس ششم را که تمام نماینده های اصلاح طلب مجلس رد صلاحیت شدند برگزار کرد؟ پس مردم ایشان را انتخاب کردند که چی؟ که به نمایندگی مردم انتخابات غیرقانونی برگزار کند؟ چرا اینقدر از مردم توقع زیادی می رود؟ اگر خاتمی، کروبی و موسوی پای به میدان انتخابات گذاشتند تمام این شرایط کشور را می دانستند. قرار نیست از مردم توقع داشت هر روز بروند جلو گلوله برادران لباس شخصی یا زیر ماشین نیروی انتظامی. 25 خرداد 88 به خیابان آمدیم و به گفته همین رهبرانی که اصرار دارند خود را رهبر مردم ندانند راه پیمایی سه میلیونی سکوت برگزار کردیم. الان هم پایش بیفتد می آییم. اما لازم است رهبرانی که پشتوانه رای مردم را دارند با مردم صادق باشند. صراحتا بپذیرند این قانون اساسی و این سیستم انتخاباتی از اساس مشکل دارد. قبول کنند این انقلاب از اولش با دروغ و فریب و با اعدام و طرد پایه گذاران واقعی اش روی کار آمد. این قدر هی نگویند اصلاحات در چارچوب نظام ممکن است. صراحتا رهبری مردم را بپذیرند و آشکارا آنها را به نافرمانی مدنی دعوت کنند. از همین الان هم شخص یا اشخاصی از اصلاح طلبان مقیم خارج از کشور را به عنوان جانشین خود برای پس از بازداشت احتمالی شان معرفی کنند. به هرحال جنبش مردم نیاز به هماهنگی و هدایت برنامه هایش دارد. نیاز به رهبرانی عملگرا دارد. اگر آقایان موسوی، کروبی و خاتمی هنوز می خواهند در چارچوب نظام کار کنند همان بهتر که سکوت کنند و بیانیه ندهند و سوپاپ اطمینان رژیم نباشند./پایان مطلب

وحشت حکومت ایران از تشابه حوادث مصر و ایران. تصویری که بلافاصله از تلویزیون حذف شد.

2011-01-30T14:46:00.000+03:30

دقایقی پیش در اخبار ساعت 14 شبکه یک تلویزیون جمهوری اسلامی ایران (10بهمن89)،‌ در بخش آغازین اخبار برای لحظه ای کوتاه ویدئویی از حوادث مصر پخش شد که بسیار شبیه صحنه قتل ندا آقا سلطان بود.
همان طور که می دانید تصاویر ابتدای اخبار ساعت 14 که همراه با سرفصل خبرها پخش می شوند دوبار دیگر در نیمه و انتهای اخبار پخش می شوند. منتظر بودم تا در بازپخش تصاویر این صحنه را دوباره ببینم اما با کمال تعجب از آن تصویر خبری نبود. مشخص بود که در همان فاصله کوتاه متوجه شباهت این تصویر شده و بلافاصله آن را حذف کرده اند. اقدام شتابزده ای که وحشت کودتاچیان دروغگو را به خوبی بیان می کند.
کاش کسی به تصاویر ضبط شده اخبار این ساعت تلویزیون دسترسی داشته باشد و بتواند آن چند ثانیه کوتاه را در یوتیوب بگذارد./.

سلطان علي خامنه اي، يوم الغضب مصر را ديدي، منتظر روز خشم ما باش.

2011-01-29T13:04:00.005+03:30

نخست مي خواستم بنويسم بترس از خشم مردم اما ديدم انگار دارم نصيحتت مي کنم و اميدي به تاثير آن دارم! نه ديگر بايد پذيرفت کار تو و دار و دسته ي دايناسورهاي رو به انقراض حاکم بر ايران از اين حرفها گذشته است. طنز تاريخ اينجاست که تمامي ديکتاتورهاي سرشناس تاريخ با زبوني و حقارت پاي به فرار مي نهند و باز هم عبرت هم پالکي هاي آنان نمي شود.

نه ديگر جناب خامنه اي هيچ راه برگشتي برايت نمانده. آخرين فرصتي که داشتي پس از 25 خرداد 88 و آن راه پيمايي عظيم مردم از دستت رفت. آن خطبه ننگين نماز جمعه 29 خرداد 88 پايان کار تو بود. به حسن نصراله زنگ بزن و بگو که منتظرت باشد. البته اگر راهت بدهند وگرنه هيچ جاي ديگري را برايت سراغ ندارم.

این بار که به خیابان آمدیم تا رسیدن به خواسته هایمان، به خانه بازنمی گردیم.

2011-01-28T23:06:00.004+03:30

دوشنبه 25 خرداد 1388 و آن سیل جمعیت در پایتخت،‌ راه پیمایی سکوت و اعتراض مدنی میلیون ها شهروند در برابر دروغ و فریب. چند روز بعد در روزهای سرکوب و خون، حسرتی دردناک در دلم به جای ماند: اگر آن روز مردم به خانه هایشان نمی رفتند حاکمیت مجبور بود کوتاه بیاید... .
امروز اما دیگر افسوس نمی خورم. آن روز نهایتِ پیروزی ما کنار رفتن صورتک زشتی چون احمدی نژاد بود و رای ما هم که بازمی گشت باز چهره ی پلید اصلی بر جای خود می ماند و ساختار معیوب حکومت به حیات خود ادامه می داد. ‌امروز اما از پس ماه ها که خون داده ایم، زجر کشیده ایم و تحقیر شده ایم دیگر رفتن فلان و آمدن بهمان، خواسته ی ما نیست. آنچه می خواهیم و سرزمین دیرینه سال خود را شایسته ی آن می دانیم اصلاح زیربنایی قانون اساسی و روی کار آمدن حکومتی است که برآمده از رای واقعی اکثریتمان باشد و بتوانیم درآزادی کامل، آنچنان بر آن نظارت کنیم که فقط در راستای منافع ملی و احیای غرور لگدکوب شده ی میهن پاک و نیک بنیادمان به پیش رود. باور دارم آن روز نزدیک است.

در مملکتي که دخترانش حتي در سينما هم نتوانند فوتبال ببينند، همان بهتر که تيم ملي اش 35 سال در حسرت يک جام بماند.

2011-01-22T23:17:00.003+03:30

در مملکتي که ورود زنانش به استاديوم فوتبال ممنوع است، همان بهتر که تيم ملي اش درجا بزند.

در مملکتي که دخترانش حتي در سينما هم نتوانند فوتبال ببينند، همان بهتر که تيم ملي اش 35 سال در حسرت يک جام بماند.

در مملکتي که تصوير شادي تماشاچي هاي فوتبال در تلويزيون سانسور مي شود، همان بهتر که تيم ملي اش از گروهش هم بالا نرود.

در مملکتي که بازيکنان فوتبالش به جرم شرکت در مراسم جشن و شادي به زندان بيفتند، همان بهتر که تيم ملي اش را تعطيل کنند و خيال همه را راحت.

در مملکتي که بازيکن فوتبالش به اتهام روزه خواري از تيم اخراج شود، اصلا چه جاي سخن گفتن از فوتبال است؟

... آري در مملکتي که "آزادي" نيست، فوتبال بهانه اي است براي اين که مردم سرگرم شوند تا از گرفتن حقوقشان و از فرياد زدن هر روزه بر سر حاکمان ديکتاتور غافل شوند.

در حالي که خلبان، بنزين هواپيما را تخليه کرده بود، وزير راه برف را مانع انفجار دانست

2011-01-12T20:25:00.004+03:30

در سانحه سقوط هواپیمای مسافربری بوئینگ 727 در ارومیه، زیر راه و ترابری بارش سنگین برف در منطقه را مانع اصلی انفجار هواپیما دانست در حالی که به گفته ی یکی از مصدومان این سانحه، خلبان در آخرین لحظات قبل از سقوط، بنزین هواپیما را تخلیه کرده است. سوال از آقای بهبهانی که فعلا بر صندلی وزارت تکیه زده اند این است که آیا بارش برف هر چه قدر هم سنگین باشد می تواند مانع اشتعال و انفجار بنزین هواپیما شود. قضاوت با شما...
لینک این دو خبر:
http://www.javanonline.ir/Nsite/FullStory/?Id=337328
وزیر راه و ترابری بارش سنگین برف در منطقه را مانع اصلی انفجار هواپیمای سقوط شده دانست و افزود: بارش سنگین برف و وجود انبوه برف در محل حادثه موجب شده که هواپیما منفجر نشود.

***

http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=1230770
تخلیه بنزین هواپیما توسط خلبان ما را نجات داد
بهنام اسماعیلی از مصدومانی که در این سانحه جان سالم به در برده است در گفتگو با خبرنگار مهر در تشریح جزئیات این سانحه: ...وی با تقدیر از تلاشهای نهایی خلبان هواپیما می گوید: خدا رحمت کند خلبان شجاع و کار کشته ای بود چون در لحظه اوج هواپیما تمام بنزین هواپیما را در هوا تخلیه کرد، شاید چون می دانست سقوط خواهیم کرد با این اقدام می خواست بعد از سقوط دچار آتش سوزی نشویم.

همراه اول و خرافه پراکني با سرمايه هاي ملي

2010-12-16T09:14:00.002+03:30

این اس ام اس الان به من رسید://«تاسوعا و عاشورای حسینی تسلیت باد. با خواندن نماز جماعت ظهر عاشورا و ارسال (یا حسین) به 8939 به جمع حسینیان همراه اول بپیوندید. (شماره ارسال کننده 9860002727)»//
*شرمم می آید در کشوری زندگی می کنم که یک ارگان رسمی دولتی با استفاده از سرمايه هاي ملي بر گرده هاي مردم نادان موج سواري مي کند و با کمال وقاحت، اینچنین آشکارا خرافه مي پراکند.

اصلاح طلبان، به بهانه مخالفت با دولت کودتا نباید از اصول گرایان و متحجرین بهره برداری کنند.

2010-12-11T21:36:00.000+03:30

این که با دولت کودتایی احمدی نژاد مخالف باشم و از آن بدم بیاید و حتا تنفر داشته باشم دلیلی نمی شود که به هر دست آویزی برای نقد و تخطئه آن متوسل شوم. (هدف، وسیله را توجیه نمی کند.) اظهارات رحیم مشایی درباره «مکتب ایرانی» و یا تازه ترین سخنانش درباره «موسیقی» و این که گفته بود برخی موسیقی را نمی فهمند و از این رو آن را حرام می دانند، برایم پذیرفتنی و با اهمیت است و آن را درست می دانم. این که اصلاح طلبان از هر موقعیتی برای ضربه زدن به دولت استفاده کنند به نظر من نه اصلاح طلبی، که بازی سیاسی است.

چند روز پیش که آیت الله وحید خراسانی به دلیل نشان دادن چهره قمربنی هاشم در تلویزیون به دولت انتقاد کرده بود و برخی دیگر از مراجع به اعزام ورزشکاران زن به بازیهای آسیاسی معترض بودند تیتر اول روزنامه شرق، «اعتراض قم» بود و امروز (20 آذر 89) تیتر نخست این روزنامه سخنان احمد جنتی در انتقاد از عزل و نصب های دولت است. من این گونه سیاست ورزی را نادرست و بدفرجام می دانم. آیا قرار است فردا که دایناسورهای واپس گرا و متحجر منقرض شدند و دولتی بر پایه اندیشه و مردم سالاری روی کار آمد باز هم «موسیقی» با هزار اما و اگر همراه باشد و حقوق اولیه زنان بسته به نظر فلان مرجع مذهبی فسیل شده باشد و سخن گفتن از ایرانیت و تاریخ کهن باستانی مان قدغن باشد و ... .

حضرت آيت الله وحيد خراساني! هموطن بي گناه تان را کشتند سکوت کرديد براي قمر بني هاشم سينه چاک مي کنيد؟

2010-12-05T17:49:00.006+03:30

«ای روزگار... ای دنیای ناپایدار... باید روزگاری بشود که ما زنده باشیم و در این روزگار بخواهند هنرپیشه ها نقش قمر بنی هاشم (ع) را به مردم نشان بدهند...اگر چنین غلطی کنند بدانند که تاسوعای امسال؛ غیر از تاسوعای هر سال است.» این عین جملات آیت الله وحید خراسانی است در اعتراض به سریال مختار نامه که در مطبوعات 14 آذر 89 درج شده است. پرسش بنده از محضر آن مقام شامخ این است که حضرت آیت الله! جنابعالی در روزهای پس از انتخابات خرداد 88 که جوانان ِِ ما را تنها به جرم اعتراض به دروغ و تقلب، در خیابان ها به گلوله بستند کجا بودید؟ چرا آن روزها فریاد وااسلاما سرندادید. حضرت عالی در روز عاشورا که با خودرو نیروی انتظامی هم وطنتان را مچاله کردند از دنیای ناپایدار شکوه و شکایتی نکردید، چه شده حالا چنین بی تاب شده اید؟ جناب مرجع والا مقام! میلیاردها تومان از جیب این ملت صرف ساختن سریالی شده که مردم را با مذهب و با هم صنفان شما آشتی دهد. خیالتان راحت! چه قمر بنی هاشم را در تلویزیون به تصویر بکشند و چه مطابق فرمایش شما بگویند سمعا و طاعتا و حذفش کنند به شما اطمینان می دهم عملکرد رذیلانه شما و امثال شما و سکوتتان در مقابل سلطان جائر زمانه که مرجعیت خود را از او وام دارید، مردم را برای همیشه از شما و دین پوشالی تان رویگردان نموده است.
در خرقه ازین بیش منافق نتوان بود
بنیاد از این شیوه رندانه نهادیم

دلیل برای این که ترور اساتید فیزیک در ایران یک ترور حکومتی بود؟

2010-12-02T20:22:00.002+03:30

دوشنبه، 8 آذر 89، دو استاد فیزیک دانشگاه شهید بهشتی تهران، مجید شهریاری و فریدون عباسی دوانی، در دو بمب‌گذاری جداگانه هدف سوء قصد قرار گرفتند. در دی ماه سال گذشته نيز مسعود علی‌محمدی، استاد فیزیک دانشگاه تهران، هنگام خروج از خانه خود در انفجار بمبی که در یک موتورسیکلت جاسازی شده بود، کشته شد.

6 دلیل برای این که ترور اساتید فیزیک در ایران یک ترور حکومتی بود؟

1- با وجود سپری‌شدن نزدیک به یک سال از ترور آقای علی‌محمدی، عوامل این بمب‌گذاری معرفی نشده‌اند.
2- انجام ترورهای 8 آذر 89 بسیار حرفه ای و با بمبهایی که قطعا به سادگی در دسترس گروه های مخالف نظام قرار نمی گیرد ، انجام شد. اگر چنین بمب هایی در دسترس تندروهای ضد رژیم می بود مسلما چهره های شاخص حکومتی را هدف قرار می دادند.
3- خون سردی تروریست ها و انجام موفقیت آمیز ترورهای 8 آذر نشان می دهد به اصطلاح، پشت آنان گرم بوده است.
4- شاید اخطار به دیگر دانشمندان هسته ای مهم ترین دلیل این ترورها بود. بعد از رسوایی ماجراهای شهرام امیری و فرار او به آمریکا، حکومت نگران تکرار چنین وقایعی بود و با این ترورها هشداری جدی به دانشمندان ایرانی می دهد که در برنامه ی هسته ای ایران فعال هستند و اطلاعاتی دارند. یعنی که حکومت با کسی شوخی ندارد.
5- به طور قطع، حکومت فعالیت های دانشمندان هسته ای را به طور کامل زیر نظر دارد و تمامی تماس ها و ارتباط های آنها را کنترل می کند. این احتمال که سرویس های بیگانه مایل به تماس با این افراد باشند تا از آنان اطلاعاتی بدست بیاورند و یا با وعده های مالی آنان را به فرار از ایران تشویق کنند بسیار زیاد است. حال اگر کوچک ترین لغزشی از سوی این افراد مشاهده شود و بهترین راهکار حکومت چیست. بازداشت دانشمندان و اساتید ایرانی هزینه زیادی دارد اما ترور آنها هم موجب مظلوم نمایی می شود و هم زدن اتهام به بیگانگان.
6- حکومت با این ترورها و متهم کردن آمریکا و اسرائیل بیشترین بهره را می برد. جالب است که حتا اصلاح طلبان منتقد حکومت هم چاره ای ندارند که این ترورها را به بیگانگان نسبت دهند:

*دبیر فراکسیون نمایندگان اصلاح‌طلب مجلس نیز ترورهای صبح دوشنبه را به «صهیونیست‌ها» منتسب دانست و در عین حال گفت: این حوادث خشونت‌بار، اتحاد و انسجام مردم را بیشتر می‌کند و خللی در پیشرفت هسته‌ای ایران وارد نمی‌کند.

*رئیس‌جمهوری ایران گفت که بدون تردید دولت‌های غربی و دولت اسرائیل در ترورهای صبح دوشنبه تهران دست داشته‌اند.

*رامین مهمان‌پرست، سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی نیز روز سه‌شنبه در کنفرانس خبری خود گفت: « دست کشورهای غربی در حمایت از گروه تروریستی در مشخص کردن افرادی که در فعالیت‌های صلح آمیز هسته‌ای حضور دارند قابل انکار نیست و این اتهام به شکل جدی مطرح است.»

*سید‌ ابراهیم رئیسی، معاون اول قوه قضائیه،او یادآوری کرد: بررسی‌ها نشان می‌دهد افراد مورد هدف قرار گرفته صاحب‌نظران هسته‌ای بودند و تنها کسانی دست اقدام به تروریستی علیه این افراد می‌زند که از دانش هسته‌ای نگران باشند و این افراد کسانی نیستند جزء اسرائیل و آمریکا زیرا آنها از رسیدن کشور ما به دانش هسته‌ای هراس دارند.

*محمدرضا تابش، نماینده مردم اردکان در مجلس شورای اسلامی همچنین به ترور سال گذشته مسعود علی‌محمدی اشاره کرد و گفت: اگر عوامل آن شناسایی، محاکمه و مجازات می‌شدند، کمتر شاهد این اتفاقات در کشور بودیم.

*با وجود سپری‌شدن نزدیک به یک سال از ترور آقای علی‌محمدی، عوامل این بمب‌گذاری معرفی نشده‌اند. منابع خبری نزدیک به حکومت، مسعود علی‌محمدی را «متعهد به نظام» معرفی کرده و ترور او را نیز به دشمنان جمهوری اسلامی نسبت داده بودند. اما در مقابل، برخی سایت‌های خبری نزدیک به منتقدان حکومت، نوشتند که او به نامزدهای مخالف محمود احمدی‌نژاد گرایش داشته و در انتخابات از آنان حمایت کرده بود.مراسم ترحیم این استاد دانشگاه تهران با تدابیر شدید امنیتی و با حضور گسترده ماموران دولتی برگزار شد.

این هم پیام هایی پس از ترور مسعود علی محمدی:

آیت‌الله هاشمی رفسنجانی، رئیس مجلس خبرگان رهبری و مجمع تشخیص مصلحت نظام در پی این ترور، پیام تسلیتی صادر کرد. در بخشی از این پیام «ترور ناجوان‌مردانه» این دانشمند، نشان از «آغاز خط تازه توطئه» دانسته شد.
سید محمد خاتمی رئیس‌جمهور پیشین ایران نیز با صدور پیامی «شهادت جانگداز عالم وارسته و اندیشمند متعهد و متبحر و خدمتگزار ارزنده عرصه علم و ایمان و فرزند فرزانه ملت بزرگوار» را جلوهٔ دوبارهٔ «چهرهٔ کریه تروریسم» عنوان کرد و گفت: «دست پلیدی که به این جنایت اقدام کرد، بدون تردید دشمن ایران و ملت و خواستار ایجاد و بسط بحرانی است که برای همه زیان‌بار است.»
میرحسین موسوی، از رهبران جنبش سبز در پیامی، مسعود علی محمدی را استاد سبز دانشگاه تهران خواند و مرگ وی را تسلیت گفت. وی در این پیام درگذشت مسعود علی‌محمدی را خطاب به «ملت شریف ایران، دانشگاهیان و خانواده محترم آن شهید بزرگوار» تسلیت گفت. در بخشی از این پیام آمده بود: «شهادت مظلومانه دانشمند برجسته فیزیک و استاد دانشگاه تهران دکتر مسعود علی محمدی بازگوی این حقیقت تلخ است که دشمنان ملت ایران برای تحقق منافع خود، قصد دارند از شرایط بحرانی سود ببرند و مسلما این اقدام جنایتکارانه بخشی از طرح وسیعی است که ضرورت دارد همگان فارغ از تمایلات سیاسی، برای کشف ابعاد دیگر آن به مراقبت و تامل بپردازند.»

سعيدي سيرجاني و سيماي دو زن

2010-11-25T23:10:00.003+03:30

چهارم آذر برابر است با سالرزو قتل ناجوانمردانه «علی اکبر سعیدی سیرجانی» نویسنده آزاداندیش و شیرین قلم ایرانی که در در چهارم آذر 1373 توسط ماموران وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی در زندان کشته شد. سعیدی سیرجانی را پیش از دانستن مسائل سیاسی زندگی اش و قتل مظلومانه اش، با کتاب «سیمای دو زن» شناختم. چه لذتی بردم از خواندن این کتاب و از قلم شیوا و اندیشه روشن نویسنده اش که به زیبایی دو چهره تاریخی و ادبی ایران و عرب، «لیلی» و «شیرین» را به مقایسه نشسته بود. کتابی که از آن پس با هر دختری هم کلام شدم خواندنش را توصیه کردم که بسیار ضروری است برای دختران ایران زمین تا بدانند «شیرین» چگونه زنی آزاد و انتخاب گر بوده است در زمانی که تعصبات کور قبیله ای و عقیدتی در همسایگی ایران بیداد می کرده است. یادش به خیر و روان اش شاد سعیدی سیرجانی که خود قتل قریب الوقوع اش را پیش بینی نمود و هرگز پاپس نکشید. سعیدی سیرجانی در ‎آخرین نامه‌ای که به خامنه‌ای نوشت، پذیرفت که با مرتد نامیدن‌اش از سوی رهبر نظام جمهوری اسلامی قاعدتا بزودی کشته خواهد شد، اما برای در امان ماندن از زندان و قتلی که می‌دانست در انتظارش بود هیچ اصرار و التماسی نکرد. در زمان بازداشت و مرگ سعیدی سیرجانی علی خامنه‌ای رهبر نظام جمهوری اسلامی بود. همچنین اکبر هاشمی رفسنجانی ریاست جمهوری اسلامی ایران، محمد یزدی ریاست قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران، علی فلاحیان، وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران و نیز علی اکبر ناطق نوری ریاست مجلس شورای اسلامی ایران را برعهده داشتند. علاوه بر آن‌ها وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی جمهوری اسلامی ایران نیز بر عهده مهندس مصطفی میرسلیم بود.

چلچراغ توقيف شد. آخرين محرمانه چلچراغ

2010-11-22T20:37:00.005+03:30

امروز دوشنبه، اول آذر 1381، هفته نامه «چلچراغ» توقیف شد و حالا خواندن آخرین محرمانه آن به قلم بزرگمهر حسین پور شاید اشک خیلی ها را درآورد:

کار از چند هفته گذشته است و به چند ماه می رسد. مخصوصا از وقتی امیرمهدی ژوله سردبیر شد، همه چیز (به چیز که می گویم دقت کنید) بهتر شد. کیفیت بصری، مفهومی، جنجالی و فروش. حالا قضیه خیلی خوب شده است. (به قضیه که می گویم هم دقت کنید.) یعنی قضیه کاملا دست همه آمده و دیگر چلچراغ دارد می شود همان چلچراغی که همه ما دلمان می خواهد تویش کار کنیم و همه شما دلتان می خواهد آن را دم دکه روزنامه فروشی ورق بزنید و شاید پولش را هم بدهید. حالا با همه این احوال قضیه دارد پیچیده تر هم می شود. نه این که قضیه که دستتان آمده از دستتان رها شود... نه. بلکه بیشترتر هم دستتان می آید. یعنی این که از شماره آینده قرار است هرچقدر که ترکانده ایم، بیشترش کنیم. یعنی این که بیشتر بترکیم. یعنی این که دسته جمعی تصمیم گرفته ایم که منفجر شویم. یعنی این که اگر 32 صفحه اضافه شود، یعنی این که اگر صفحه هله هوله و شمسی کوره، پاتوق، بیگ بنگ، تیک آف، ترمز دستی، نسل چهارم اساسی، سینما جهان دبل!، صفحه های طنز ویژه، چهار پرونده هر هفته ای، یک ویژه پرونده شش صفحه ای، چند ستون و صفحه از کلی آدم هیجان انگیز، چند صفحه در مورد آی تی و چی چی تی و یادداشت های بچه پولدار و کلی مصاحبه و جنگول و قرشمال بازی دیگر را داریم می پاشیم توی مجله و اگر با این چیزها نترکد و نترکیم و نترکید... دیگر باید دسته جمعی برویم یک جایی که محل ترکیدنگاهمان را یک معاینه بنماید.
به هر حال ما که خودمان را آماده کرده ایم. شما هم که آماده بشوید، می گویم دمتان قیژ و به پیش!
محرمانه چلچراغ/ بزرگمهر حسین پور
چلچراغ/ سال نهم/ شماره 412
29 آبان 1389

آخرين شماره چلچراغ که کف خانه ولو شده و با حسرت نگاهم مي کند.

هيچ توجيهي پذيرفتني نيست. مجیدی ، باقری ، جباری ، رضایی و طالب‌لو ياران کودتاچيان شدند.

2010-10-28T22:17:00.003+03:30

هيچ توجيهي پذيرفتني نيست. مجیدی ، باقری ، جباری ، رضایی و طالب‌لو به مردم پشت کردند و در کنار کودتاچيان ايستادند.

نمي دانم چرا هر ننه قمري که در موقعيتي اينچنيني قرار مي گيرد هزار و يک توجيه و دليل به هم مي بافد. با يکي از اين دانشجويکان راه يافته به ملاقات خامنه اي دوست بودم. مي گفت مجبور بوده ام بروم. مي گفت ترسيده ام پاسخ منفي بدهم. گفتم بسيار خوب. حالا بايد تاوانش را هم بدهي. ارتباطم را با او قطع کردم و بعدتر بارها ديدم که در مناسبت هاي گوناگون و در جمع هايي که حضور مي يافت مسخره شد و خواري کشيد. به هر حال هر کاري تاواني دارد. اين فوتباليست هاي درباري هم مي توانستند بهانه اي بتراشند. حتا مي توانستند در همان ابتداي بازي خود را مصدوم جلوه دهند و با تمارض بازي را ادامه ندهند. نه! هيچ توجيهي پذيرفتني نيست. آقايان مجیدی ، باقری ، جباری ، رضایی و طالب‌لو شما از دل مردم رفتيد. شما کاسه ليسان، هم پياله ديکتاتور دروغ گو شديد. حالا هم بايد تاوان آن را بدهيد. چنين نخواهد ماند... روزهاي ديگري در راهند...

دست نگه دارید ! این کشتی دارد غرق می شود!

2010-10-19T20:00:00.004+03:30

نمی دانم فیلم سینمایی«تایتانیک» را به خاطر دارید یا نه. در صحنه ای از این فیلم در حالی که کشتی عظیم تایتانیک در اثر برخورد با کوه یخ (ice berg) دچار صدمه ی جدی شده بود، گروهی نوازنده در عرشه ی کشتی مشغول اجرای قطعات برگزیده از موسیقی کلاسیک بودند! آنان کار خود را به بهترین نحو اجرا می کردند و دقت می کردند که کیفیت کارشان تحت تاثیر شرایط نامناسب موجود قرار نگیرد! اما در یک کشتیِ در حالِ غرق شدن و در میان مسافرانی که از هول و وحشت در حال سراسیمه دویدن به این سو و آن سو هستند، چه اهمیتی دارد که موسیقی کلاسیک با بهترین کیفیت اجرا شود؟!
***
نمی دانم کتاب«قلعه ی حیوانات» نوشته ی «جورج اورول» را خوانده اید یا نه. ماجرای این کتاب، داستان حیوانات یک مزرعه علیه اربابِ زورگوست. حیوانات دست به دستِ هم می شوند و ارباب و خانواده اش را از مزرعه بیرون می کنند و خود مدیریت مزرعه را به دست می گیرند. اولین کار آن ها پس از پیروزی انقلاب شان تنظیم عهد نامه ای ست که طبق آن همه ی حیوانات با هم برابرند و هیچ کس حق ندارد خود را ارباب و مالک دیگران بداند اما چیزی نمی گذرد که خوکی که مدیریت مزرعه را به دست گرفته است، آرام آرام عهدنامه را تغییر می دهد و برای خود و اطرافیانش حقوق و امتیازات ویژه ای وضع می کند در این میان، اسبی در این مزرعه زندگی می کند به نام«باکستر» که به لحاظ خوش خلقی، صبوری و پشتکار، مورد احترام همه ی حیوانات است. حیوانات از او می خواهند کمک شان کند تا در مورد شرایط جدید تصمیم بگیرند اما«باکستر» سخت مشغول کار است و به اطرافش توجه ای ندارد. شعار او این است:«من کار می کنم!» و احساس می کند که باید کار خود را به بهترین شکل انجام دهد و کاری به کار چیز دیگری نداشته باشد! گرچه«باکستر» می توانست از اتفاق وحشتناکی که در«قلعه ی حیوانات» رخ می داد جلوگیری کند چنان سرش به کارش گرم بود که فقط هنگامی از«تغییرات» باخبر شد که خوک حاکم، او را به یک سلاخ فروخت!
***
اولویت بندی(Priority setting) از مهم ترین مهارت های زندگی ست. شما هر چقدر زیبا ویولن بنوازید، در یک قایق در حال غرق شدن، ویولن نواختن در اولویت قرار ندارد. شما هرچقدر کشاورز قابلی باشید، در یک مزرعه ی در حال سوختن، سم پاشی و آفت زدایی در اولویت قرار ندارد. شما هر چقدر آرایشگر قابلی باشید. اصلاح کردن سر و صورت فردی که دچار حمله ی قلبی شده است و باید بلافاصله به بیمارستان انتقال یابد را عاقلانه نمی دانید.
«کارل مارکس» ، فیلسوف آلمانی، یکی از افسون های جامعه ی سرمایه داری را«تخصصی شدن» می داند. هرکس چنان سرش به کار و تخصص خود گرم است که فراموش می کند کل این جامعه به کدام سو حرکت می کند! باهوش ترین و سختکوش ترین آدم ها گرفتار الگوی «باکستر» می شوند و مسال کلان اجتماعی را ازیاد می برند آیا در جامعه ای که رسانه های فراگیر به آلوده کردن روان مردم مشغولند و هر روز میلیون ها نفر را بیمار می کنند، من باید فقط در مطب روان پزشکی ام بنشینم و وقتم را با ویزیت یکی یکی بیماران پر کنم؟! آیا این تنها وظیفه ی من است؟!

دکتر س (روانپزشک)

تجدید بیعت دوباره خامنه ای با احمدی نژاد در قم و تایید این که دولت، قوه اول کشوراست.

2010-10-19T19:42:00.000+03:30

به نظر می رسد تئوری دوستانی که معتقد بودند در پی هشدارهای اقتصادی به رهبر و لجبازی های پی در پی احمدی نژاد در مورد قضیه رحیم مشایی خامنه ای راه خود را از احمدی نژاد جدا کرده است، نقش بر آب شد. مهم ترین نکته سخنان خامنه ای در قم را همانا باید تجدید بیعت چندباره او با احمدی نژاد و اعلام حمایت صریح از او دانست. او در بخشی از سخنانش که فارس این گونه نقل کرد: «همبستگی روزافزون مردم و خواص با قوای سه گانه به ویژه قوه مجریه دومین نکته مورد تأکید رهبری نظام بود.» آشکارا با آوردن لفظ «به ویژه» قوه مجریه را تافته جدابافته دانست و عملا حرف احمدی نژاد را که دولت را در راس امور نامید تایید کرد.

کامران نجف زاده نه اخراجت می کنند و نه به جاسوسی متهم می شوی، هر چه می خواهی بر ضد دولت فرانسه بگو.

2010-10-16T22:09:00.003+03:30

کامران نجف زاده تو می توانی با آزادی در خیابان های پاریس بگردی و هرچه دلت می خواهد از تظاهرات اعتراضی مردم عکس و فیلم تهیه کنی و در بخش های مختلف خبری تلویزیون ایران با آب و تاب پخش کنی. خیالت راحت که پلیس فرانسه نه مانع کار تو می شود و نه به جاسوسی متهم ات می کنند. یادت هست یک دختر دانشجوی فرانسوی فقط به خاطر گرفتن چند عکس از تظاهرات مردم ایران آن هم تنها از روی کنجکاوی و نه برای ارسال به شبکه های خبری، 45 روز در زندان به سر برد و مجبور شد با حجاب تحمیلی اسلامی در تلویزیون ایران به نمایش درآید؟ کامران خان، تو می توانی بدون این که به علت اصلی اعتراضات مردم فرانسه اشاره کنی (که در این مورد اخیر دلیل اصلی اش دو سال افزایش سن بازنشستگی بود) در خبرهایت آسمان و ریسمان را به هم ببافی و طوری گزارش بدهی که انگار دولت فرانسه همین روزها ساقط می شود و سارکوزی در ملا عام تیرباران می شود. جناب نجف زاده تو می توانی اصابت گاز اشک آور به چشم یک جوان فرانسوی را جنایتی علیه بشریت بنامی و در مقابل پرپر شدن هم وطنان خودت در کشورت بی تفاوت باشی. کامران نجف زاده یادت هست در روزهای پر التهاب پس از انتخابات خرداد88 چطور با حس و حال، گزارش های دروغ دیکته شده از سوی سران حکومت را بر ضد جنبش مردمی در اخبار 20:30 قرائت می کردی؟ آن روزها هرگز از ذهن آزاد اندیشان ایرانی پاک نمی شود. شاید بسیاری از خبرنگاران و مجریان تلویزیون بتوانند کارشان را توجیه کنند و بگویند چاره ای نداشتند اما لحنی که تو در گزارش هایت به کار می بردی و دروغ پراکنی هایی که مسلما ابتکار خودت بود تنها صفتی را که سزاوار تو می کند صفت «خائن» است و بس.

از قبر جنابعالی!

2010-10-09T22:58:00.003+03:30

اين عين جملات وزير آموزش و پرورش است در 15 مهر 1389 به نقل از سايت آفتاب به اين نشاني:

آفتاب: حمیدرضا حاجی‌بابایی، وزیر آموزش و پرورش طی اظهاراتی جالب توجه کولاکی به پا کرد و گفت: سازمان‌ها این همه نهار می‌دهند، ما حرفی نداریم، یک بار به فرهنگیان افطاری دادیم که گفتند از کجا آوردید؟ از قبر جنابعالی.

اين ادبيات از زبان کسي که مثلا همه کاره تعليم و تربيت اين کشور است واقعا جاي شگفتي دارد. اين جناب، نمونه کاملي از مديريت بي در و پيکر احمدي نژادي است. نمونه اش استخدام بي ضابطه 40هزار معلم که در بين آنان کساني بودند که حتا در آزمون شرکت نکرده بودند اما بعدا اسمشان درآمد! امسال هم که ايشان در مدارس طرحي پياده کرده به نام مجتمع هاي آموزشي. وام خودرو و افزايش حقوقي که به مديران اين مجتمع ها مي رسد موجب شده روساي آموزش و پرورش اين مديريت ها را بين آشنايان و «هم باندي» هاي خودشان خيرات کنند. با منتفي شدن استيضاح حاجي بابايي به دليل پس گرفتن امضاهاي تعدادي از نمايندگان، حالا اين بابا حسابي جولان مي دهد و بايد منتظر ادبياتي بي ادبانه تر و برنامه ريزي هايي بي برنامه تر از ايشان باشيم.

دوستاني که دعوتنامه بالاترين مي خواهند ...

2010-09-21T23:20:00.004+04:30

دوستاني که دعوتنامه بالاترين مي خواهند و وبلاگ فعال دارند لطفا به جيميل bbaalatarin ايميل بفرستند و نشاني وبلاگشان را هم ارسال فرمايند. البته فعلا هر ماه فقط 2 دعوتنامه بيشتر موجود نيست.

دیدار اکبر هاشمی رفسنجانی با خانواده محسن میردامادی، مصطفی تاجزاده، محمد نوری زاد، عبدالرضا تاجیک و ...

2010-09-21T22:59:00.000+04:30

اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس مجمع تشخیص مصلحت و رئیس مجلس خبرگان رهبری در ایران در دیدار با خانواده تعدادی از زندانیان سیاسی این کشور قول داده است که خواسته های آنها را با رهبر ایران در میان بگذارد.
سایت رسمی آقای هاشمی رفسنجانی روز سه شنبه ۳۰ شهریور (۲۱ سپتامبر) گزارش داد که او به مدت سه ساعت و نیم با اعضای خانواده تعدادی از زندانیان سیاسی گفت و گو کرد و در پایان به آنها گفت: "اگر بخواهم خواسته شما را به مأموران منتقل کنم، مطمئن نیستم جواب مساعد بگیرم و شاید نتیجه عکس بدهد".
با این حال او قول داد که خواسته های این خانواده ها را از نزد آیت الله علی خامنه ای، رهبر ایران پیگیری کند و افزود: "امیدوارم این کار بی نتیجه نباشد
مقام معظم رهبری در خصوص اعمال قانون و تسریع در رسیدگی و رعایت حقوق قانونی آنها (زندانیان سیاسی) در زندان دستورات مناسبی صادر کرده بودند که می تواند بسیاری از مشکلات حاضر را رفع نماید".
رسیدگی عادلانه به پرونده متهمان، رعایت حقوق آنها در زندان و بررسی روند محاکمه های انجام شده توسط نهادهای مسئول از جمله خواسته های خانواده های دیدار کننده با آقای هاشمی رفسنجانی بوده است.
اعضای خانواده محسن میردامادی، مصطفی تاجزاده، محمد نوری زاد، عبدالرضا تاجیک و تعداد دیگری از فعالان سیاسی، روزنامه نگاران و فعالان دانشجویی بازداشت شده در جریان حوادث پس از انتخابات سال گذشته ایران در این دیدار حضور داشتند.
بازداشت شدگان حوادث پس از انتخابات و اعضای خانواده های آنها معمولا از نحوه بازداشت ها، فشارهای اعمال شده در جریان بازجویی ها، نوع اتهامات، اعترافات اجباری، نحوه محاکمه ها، شدت احکام صادر شده و شرایط زندان شکایت دارند.
بعضی از آنها گروهی از مسئولان نظامی و امنیتی را به "کودتای انتخاباتی" متهم می کنند و می گویند که تنها به دلیل شرکت در فعالیت های انتخاباتی و انتقاد از عملکرد دولت بازداشت و زندانی شده اند.

منبع: http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2010/09/100921_hashemi_rafsanjani_prisoners_relatives.shtml

«مرگ بر اسرائیل» روی پیراهن بازیکنان تیم فوتبال پاس همدان

2010-09-11T20:28:00.001+04:30

«مرگ بر اسرائیل» روی پیراهن بازیکنان تیم فوتبال پاس همدان (شنبه شب 20 شهریور 1389)
سیاست در میدان ورزش، آن هم نه سیاست که شعار مرگ و نیستی. آیا فیفا واکنشی نشان خواهد داد؟!

کم مانده بالاترین هم لوگویش را به ذوالفقار تغییر دهد!

2010-08-29T22:35:00.001+04:30

رادیو فردا دارد موسیقی سنتی پخش می کند، چلچراغ این هفته منتشر نمی شود، فرشید منافی برنامه طنزش را تعطیل کرده است. با این اوضاع امیدی به بهبود اوضاع نیست. هنوز روشنفکران ما بر شانه های مذهب سوارند. اگر قرار است با جعلیاتی خرافی همچون شب قدر این گونه با ترس و احترام برخورد شود چگونه می توان دم از اصلاح و روشنگری زد. گیرم «علی بن ابیطالب» بزرگمردی بوده که در راه حق و عدالت مبارزه کرده و ناجوانمردانه کشته شده، آیا مانند او در تاریخ سرزمین خودمان کم داریم؟!

از «آرش و آریوبرزن و سورنا و بابک و مازیار و حلاج» بگیر و بیا تا «محمد مسعود و فرخی یزدی و خسرو گلسرخی» و بعد «داریوش فروهر و محمد جعفر پوینده و محمد مختاری و اکبر محمدی» و همین روزها «سهراب اعرابی و ندا اقاسلطان و محسن روح الامینی و امیر جوادی فر و محمد كامرانی» و ... . مسئله این است که ما اینها را به آسمان وصل نمی کنیم. از ایشان قدیس نمی سازیم. همین الان هم فریاد عده ای بلند می شود که چرا اینها را با علی مقایسه کرده ای؟ چرا «ع» را پس از نام علی نگذاشته ای؟ امشب عده ای مفاتیح الجنان بر سر می گیرند و فریاد الغوث الغوث سر می دهند. می خواهند کارنامه یک سال آینده شان را بیمه کنند. بسیار خوب. اصلن بحثی نیست. اما چرا باید دیگران زندگی عادی خود را مختل کنند.

هشت تا کانال تلویزیون در خدمت اعتقادات دوستانمان است. یک هفته مملکت نیمه تعطیل است. اینها کم است که باید رسانه های مستقل و آزاداندیش هم خودسانسوری کنند. خفه شدم از خرافات.

اگر سنگسار حکمی اسلامی و منصفانه است ...

2010-08-14T21:43:00.004+04:30

یادداشت امروز «عباس عبدی» در شرایطی که بحث سنگسار خانم «سکینه محمدی»، جهانیان را درگیر این موضوع کرده بسیار جالب است. این که راستی اگر سنگسار حکمی اسلامی و منصفانه است چرا مقامات از اجرای علنی و انتشار تصاویر آن خوف دارند. یادداشت را با هم می خوانیم:

شفافیت شرط مجازات منصفانه
عباس عبدی
روزنامه شرق، شنبه 23 مرداد 89

نکتهای که این یادداشت برآن تاکید دارد، علنی بودن مجازات است. اهمیت این رکن در این است که مجازات مجرم، عملی انتقام جویانه و عقده گشایی نیست که کسی ضرورت آشکار بودن آن را به واسطه آثار سوء آن انکار کند. اگر شیوه و میزان مجازات در مورد خاصی منصفانه باشد، هر فرد منصفی بر اجرای آن رای میدهد و آماده اجرای آن نیز هست و مثل هر کار منصفانه دیگر نه تنها از آشکار و علنی شدن آن نگرانی ندارد، بلکه از این امر استقبال هم می کند. به همین دلیل است که اکثر مجازات های اعمال شده در صدر اسلام، به گونه آشکار بوده و حتی آشکار بودن و حضور سایرین لازمه اجرای این گونه مجازات ها بوده است. مثلا مجازات رجم[سنگسار] به گونهای است که حداقل دهها نفر باید در محل حاضر باشند و حتی در اجرای مجازات شرکت کنند و اولین کسی که باید در اجرا شرکت کند، رئیس محکمهای است که فرد را محکوم کرده است. جالب اینکه بسیاری از افراد و حاکمان شناخته شده مستقیما در اجرای مجازات شرکت می کردند.
اگر قرار باشد امروز هم مطابق این قاعده عمل شود، علنی بودن مجازات مترادف با انتشار تصویر یا فیلم مجازات ها به صورت مستقیم است. حتی در کشورهایی هم که اعدام وجود دارد(مثلا با تزریق سم) از این کار فیلمبرداری می شود و مقامات بالای محل در آن شرکت می کنند. بنابراین اجرای مجازات های تعذیب بدنی یا سلب زندگی نیز در صورتی منصفانه خواهد بود که مدافعان تئوریک این نوع مجازات ها و قانونگذاران و حکم کنندگان و مجریان در بالاترین سطوح، جملگی در مراسم اجرای آن حاضر شوند و مثل دیگران در اجرای مجازات (زدن شلاق یا سنگسار یا ...) شرکت کنند، و در عملی که آن را منصفانه می دانند شرکت جویند و علنی بودن اجرای حکم را با استفاده از ابزار مدرن (رسانه ها) منتشر و محقق سازند و آمار و ارقام آن را با دقت کافی منتشر کنند... مگر نه این که گقته می شود در صورت قطع دست یک دزد، سایرین درس عبرت می گیرند و دیگر دزدی نخواهند کرد، اگر به نتایج این استدلال ملتزم باشیم، باید فیلم قطع دست دزد را در شبانه روز چند بار از تلویزیون سراسری پخش کنیم تا درس عبرتی باشد برای کسانی که قصد دزدی دارند، و اگر چنین نکردیم، حتما یک جای استدلال فوق اشکال دارد.

منبع: روزنامه شرق، شنبه 23 مرداد 89

زاغان به روی ماه!

2010-07-02T13:05:00.010+04:30

زاغان به روی ماه!
نگاهی به سروده های تازه دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی

این شعرهای تازه «شفیعی کدکنی» هم حالی دارد! نزدیکی های نوروز امسال، «علی دهباشی» سردبیر نشریه «بخارا» به پر و پای استاد می پیچد که برای ویژه نامه نوروزی بخارا از شعرهای چاپ نشده ات می خواهم. می دانید که شفیعی کدکنی یکی دو ماه پس از وقایع خون بار انتخاباتی، راهی آمریکا شد. همان روزها برخی این سفر را از شاعری که کمتر خود را درگیر سیاست نموده، کوچی سیاسی نامیدند. قهر و دوری از جایی که در آن «بسته پاست» و از «کویر وحشت».
شفیعی کدکنی چهل و یک قطعه از سروده هایش را به علی دهباشی می سپارد که برای نخستین بار در بخارای شماره 74 چاپ می شوند. شعرهایی که شاید باز هم در یک نگاه کلی فارغ از هیاهوی این روزها باشد. اما انگار استاد باز هم رندی کرده و لابلای سروده های قدیمی تر و شعرهای عاطفی و مناسبتی (همچون شعری که برای کنگره ناظم حکمت فرستاده)، حرف دلش را در چند قطعه زیبا آشکارا گفته است و چه تند و تیز و عریان که مو بر تنت راست می کند:

زاغان به روی دهکده، زاغان به روی شهر
زاغان به روی مزرعه، زاغان به روی باغ
زاغان به روی پنجره، زاغان به روی ماه
زاغان به روی آینه ها،
آه! ...
زاغان به روی برف
زاغان به روی حرف
زاغان به روی موسقی و شعر
زاغان به روی راه
زاغان به روی هر چه تو بینی
از نور تا نگاه!

جای دیگر از برده فروش(نخّاس) پیری می گوید که به گاه سخن رانی اش جز خنده کاری نمی توان کرد:

در چار راه برده فروشان
نخّاس پیر، فردا
یک خطبه در ستایش آزادی
ایراد می کند.
ای روزگار شعبده باز نهان گریز!
یک مشت،
آجیل خنده، وقت تماشا،
در جیب ما بریز!

و در شعری با نام «یاسا»، که با کلمه «سبز» آغاز می شود، از آرامش سبز بهشت آگینی می گوید که با هول و وحشت یادآوری یاسا بر باد می رود:

سبز است ، آری این چمن سبز است
وآرامشی دارد
این جست و خیز چابک سنجاب
زیباست، آری، بازی کودک به روی تاب.
...
اینجا، درین آرامش سبز بهشت آگین
تا خنده ای قهقاه
در پارک، یا در صحن دانشگاه
ناگه به گوشم می رسد، بر خویش می لرزم
از بیم آن «یاسا» و آن آیین.

شفیعی کدکنی، دوست داشتنی و ماندگار است. چه اگر شاملووار تازیانه کلامش را بر سر «شعر و شعور ستیزان» به پرواز در آورد و چه در گوشه ای دور از هیاهو به استادی بنشیند و غمگنانه یاد وطن کند:

یاد آیدم که آنجا
(در زیر آسمان نشابور
در میهن من)
آه! چه گویم؟
حتی درخت و سبزه و گل هم
(از انعکاس آنچه تو دانی)
در خشم و اخم و تخم اند
بی بهره از عطوفت قانون
سر تا به پای زیلی و زخم اند.

آن چه در ادامه می خوانید متن کامل همین چهل و یک قطعه شعر تازه دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی است که برای نخستین بار در مجله بخارا (فروردین89) آمد و برای نخستین بار هم در فضای وب منتشر می شود. تلاش نمودم متن شعرها، بی لغزش تایپی و از نظر سطربندی برابر همانی که در بخارا آمده باشد. اگر ایرادی یافتید لطفا کامنت بگذارید تا برطرف شود. سپاس گزارم

شعر درمانی

هر دم به اشارات، شدم هر سویی
شاید که بیابم از شفایی، بویی
دردا که نیافتم به قانون، جز شعر،
بیماری روحِ خویش را دارویی

نام تو

این جذبه ی عاشقی نگر تا چند است
نام تو شنیدم و دلم خرسند است
از نام تو شاد می شود دل، آری،
نام تو و نامی که بدان مانند است

دیوانه ی اشک

این لحظه که دل حریم دیدار شده ست
اشک آمده پیش چشم دیوار شده ست
دل خواست که در نهان ترا دارد دوست
دیوانه ی اشک، چون خبردار شده ست؟

جمع ما پریشان گردید

آن لحظه که دیدار نمایان گردید
با خود گفتم که کار آسان گردید
من بودم و او و خامُشی بود و نگاه
اشک آمد و جمع ما پریشان گردید

زاغان

آنک شبِ شبانه ی تاریخ پر گشود
آنجا نگاه کن
انبوه بیکرانه ی اندوه!
اوه!

زاغان به روی دهکده، زاغان به روی شهر
زاغان به روی مزرعه، زاغان به روی باغ
زاغان به روی پنجره، زاغان به روی ماه
زاغان به روی آینه ها،
آه!
از تیره و تبارِ همان زاغ
کش راند از سفینه ی خود نوح
اندوه بیکرانه و انبوه.

زاغان به روی برف
زاغان به روی حرف
زاغان به روی موسقی و شعر
زاغان به روی راه

زاغان به روی هر چه تو بینی
از نور تا نگاه!

آن بنفشه نپژمرده باقی ست*

*پیامی منظوم که قرار بود به کنگره یکصدمین سال تولد ناظم حکمت(2002) فرستاده شود.

ناظما! حکمت شاعری چیست؟
جز پلی ساختن از سخن ها
از برای عبور خلایق
روی شطّی که همواره جاریست
ور جز این است
ناظما! حرمت شاعری چیست؟

شعر اگر سایه ای از نبوّت،
هست و ( دانم که) در آن شکی نیست
بی عذاب و شکنجه ندیدیم
هیچ پیغمبری در جهان زیست
گر نه این است
ناظما! لذتِ شاعری چیست؟

چون دگر پیشه ها (راست گفتی!)
شاعری پیشه است و چه پیشه!
هر که این پیشه در پیش گیرد
با هراسیست همسو همیشه
گِردِ او اضطرابی نهانیست
ورنه این است
ناظما! وحشت شاعری چیست؟

شاعران جهان، از تو بایست
شیوه ی زندگی یاد گیرند
وین که شاعر، به هر حال، در دَهر
بی گمان زندگاری سیاسیست
ور جزین است
ناظما! فطرت شاعری چیست؟

پنجه ی تو به هر چنگ پرداخت
نغمه ی روح انسان طرازید
معبدی بیکران- جاودان ساخت
در جهانی که گویند فانیست
ور جز این است
ناظما! فرصت شاعری چیست؟

راست گفتی و ز اشراق گفتی
«تا یکی از تبار بشر هست
بسته و خستۀ بند و زندان
من رهایی ندارم، اگر چند،
خود رهایم، نیم شاد و خندان.»
این سخن گر گزافست و دعویست
ناظما! صحبت شاعری چیست؟

راست گفتی که «معنی و صورت
یک حقیقت بوَد جاوادانه
صورت از زندگی مایه دارد
زندگی نیز همواره جاریست.»
ور جزین است
ناظما! رُخصتِ شاعری چیست؟

زان زمانی که از قلب زندان
ما صدای ترا می شنیدیم
تا به امروز پنجاه سالیست
کو دگر شاعری جز تو کاینسان
با مذابی ز فریاد و آتش
نغمه اش چشمۀ زندگانیست
ور جزین است
ناظما! ساحتِ شاعری چیست؟

دسته ای از بنفشه که آن روز
خواستی بهر یارت فرستی
وز بهایش لبی نان خریدی،
بهر یاران محروم زندان،
آن بنفشه نپژمرده باقیست
گرنه این است
ناظما! شوکت شاعری چیست؟

راست گفتی که «در دوره ی ما
قامت زندگانی خمیده ست
بایدش، راست داریم،
یارا!
خوش ترین روز،
روزیست،
کان روز
تاکنون روی ننموده ما را.»
وه! چه روزی، چه روزی، چه روزیست!
ور جزین است
ناظما! حکمت شاعری چیست؟

گمشده

طفلی به نام شادی، دیری ست گم شده ست
با چشم های روشن برّاق
با گیسویی بلند، به بالای آرزو.

هر کس ازو نشانی دارد،
ما را کند خبر
این هم نشان ما:
یک سو، خلیج فارس
سوی دگر، خزر.

در چار راهِ برده فروشان

بر زورقی ز واژه نشستن
وز آبِ رویِ خویش گذشتن
وانگه به گوش عرش رساندن
بیدادها و عربده ها را

مردم! چه ساده لوح و چه گولید
این «عارفان» حرفه ای شهر
شرمی نمی کنند شما را

اینان که زیر پرتور خورشید
-در چار راه برده فروشان-
حرّاج کرده اند خدا را!

تبعید به درون

عمری، پی آرایش خورشید شدیم
آمد ظلمات عصر و نومید شدیم
دشوارترین شکنجه این بود که ما
یک یک به درون خویش تبعید شدیم

در آبگیر غوکان

در آبگیر غوکان
از هر کجا که گوش سپاری و هر جهت
بر بستری که شنبه و آدینه اش یکی ست
یکریز، یک صداست که تکرار می شود

تکرار بخشنامه ای قورّ و قورّ و قورّ
از شامگاه تا به سحرگاه
روی سکوت شیشه ای شهر
آزار و زهر و ظلمت و زنگار می شود

در پشت این طنین تباهی
از شادی و غمی خبری نیست
یک تن به جای جملۀ اینان
طومار نعره را سر و
سردار می شود

گیتی به شکل بیشه در آمد
بیشه به شکل آه
قلبم گرفته است و خسوفی
آفاق را به روی دلم تیره کرده است
این چیست، این که بر سرم آوار می شود.

حبَّةُ القلب

کاش می شد که روزی، دلم را
مثل بذری بکارم که
فردا
بارور گردد و نسل عشّاق
از محیط زمین بر نیفتد.

قطرۀ باران

با خاطره ها خوشیم، کان خوب تر است
کایینۀ پیش رو، نه جای نظر است

چون قطرۀ باران که چکیده ست به خاک
هر لطف که دارد، همه، در پشت سر است

مرثیه

مرگ او، زندگی دوّم او بود،
که گردید آغاز.
شیشۀ عطری،
سربسته،
سر انجام شکست.
همگان بو بردند،
که چه چیزی را دادند از دست.

روی تار عنکبوت

سالها و سالها و سالهاست
ما نماز خویش را
خوانده ایم،
روی تار عنکبوت.

عصر شکّ و در وجود خویش شک
عصر شکّ و در شکوک خویش شک
عصر نعره در سکوت.

آه اگر گسسته گردد این،
ریسمان نازک عواطفی که هست
می کنیم در جهنم غیاب هر چه خوبی و خدا،
سقوط.

برگ بی درخت (2)

برگی از شاخه افتاد در آب
روی برکه نوشت این سخن را:
«اینهمه آب داری، چه جویی؟
دیگر از دل برون کن،وطن را.»

چند روز دگر، در بُن آب
برد از یاد این داشتن را
مُرد و
پوسید و
از یاد خود بُرد
هم وطن را و هم خویشتن را.

چمدان خالی

چو پرنده ای که تنها،
همه روز را پریده
پی جفت خویش و اکنون
به دم غروب غربت
نفس نشستنش نیست
چه کنم، خدای من!
چارۀ خسته بالی ام را

منم آن مسافر ره،
که به ایستگاه فردا،
همه عمر، حمل کردم،
به هزارگون مشقت
چمدان خالی ام را.

شکوفۀ بادام

خوشا سپیده دما
آن زمان که در اسفند
برای خوردن شیر از شکوفۀ بادام
زمین به کودکی خویش باز می گردد.

آن لحظه های آخری شط

زان لحظه های روشنِ دیدار
بسیار سالها که گذشته
فرخندگی به دید و شنیدار!

مثل کسی که بر لب شطّی
شطّی فراخ دامن و بی تاب
مبهوت ایستاده و
در آب
خیره ست و فکر می کند:
آیا
کی می شود تمام
تا بگذرم به طالع بیدار.

وان لحظه های آخری شط
هرگز نمی شوند پدیدار.

گویی درخت تشنه لبی...

آبی ست آسمان و
افق باز
یک توده ابر کوچک،
در شیب درّه ها
گویی درخت تشنه لبی
آه می کشد.

نام این درخت*

*وقتی از خیابانNassau وارد دانشگاه پرینستون می شویم در مدخلی که نزدیک به کتابخانه Fireston است
ساختمان Scheide Caldwel House قرار دارد. در آنجا سه درخت به این اوصاف دیدم.

نام این درخت چیست؟
نام این درخت نیک بخت چیست؟

این درخت شاعری که در نهایت خزان
-آن زمان که جمله برگ هاش ریخته ست
آن زمان که باغ
خالی از پرنده ها و برگ هاست-
اینچنین
غرق گل شده ست
مثل سالخورده مردمی که ناگهان
سر به عاشقی برآورد.

نام این درخت
این درخت نیک بخت
یا که شور بخت،
چیست؟
نام این درخت چیست؟

خطاب به گل های آفتابگردان

ای آفتابگردان، گلهای عاشقان!
کاینسان، تمام عمر، به خورشید خیره اید!
یک لحظه
گوش خویش
بدین حرف واکنید:
من در مدار خویش
هرگز قدم برون ننهم از طریق عشق
حتی اگر شما،
همه،
یک روز
خشته شوید و شیوۀ خود را رها کنید.

آن گل سرخ

آن گل سرخی که در آن بامداد
هدیه آوردم ترا خندان و شاد

تو نبودی در درون خویش و ماند
روی قلبم، سالها، آواز خواند

هم چنان شاداب و خندان باقی است
رمزی از آن حال و آن مشتاقی است

سوگسرودی دیگر برای سهروردی اشراق

جز از حضور نور نمی گفت
جز با دعای حِرز ِ گل سرخ
هرگز شبی به عمر نمی خفت
می خواست، در سراسر آفاق
شمشیر بر مدار قضا و قدر کشد

از خون خود مرکّب سرخی
آورد بهر عصر
تا نقشه ی جدید زمین را
بی مرز اعتقاد و
بی مرز رنگ ها
انسان دوباره، دور ز خوف و خطر کشد

تا باز
تا باز
تا باز بوته های گل سرخ
در این زمین دوباره سر از خاک برکشد

این بود سرگذشتش، آری
وین است سرنوشت کسی کو
می خواست جاموارۀ دریا را
(بیدار یا که خواب)
یکباره سرکشد.

بُعد پنجم درخت

ای پرنده ای که در فضا، رها
می پری و بال می گشایی آن طرف
باز گِردِ این درخت لخت و عور می پری

در مدار گردش تو رمزها و رازهاست
این تویی که با امید
می نهی به پشت سر
روزهای سخت را

این تویی که از مشام خود عبور می دهی
بوی ابرهای لخت لخت را

ما چه درک می کنیم ازین حضور
این که روزهای حامله
در کدام لحظه، با کدام فاصله
بار می نهند؟

این تویی که کشف کرده ای
بُعد پنجم درخت را.

کبوتر

هَبطَت الیک منَ المحلّ ِ الأرفع ِ
شیخ الرّئیس

آه! ای کبوتر! آی که زندان تو منم
میدان پر گشودن و جولان تو منم

زین تنگنای عمر که دیوار هستی است
بیرون چه چیزهاست که حیران تو منم

آیا تو راستی ز برون آمدی، بدین،
زندان سرای جسم و نگهبان تو منم؟

یا مثل جوجه های قناری، درین قفس،
زادی و در مخیّله زندان تو منم

بیرون این قفس نفسی زندگیت هست؟
یا مایۀ حیات تو و جان تو منم؟

آیا تویی که مایه و میزان هستیی
یا در نهاد، مایه و میزان تو منم؟
بر خوان زندگانی مهمان من تویی
یا ریزه خوار سفره و مهمان تو منم؟
این پرسش شگفت «من» و «تو»، خدای را
در این میانه چیست که نادان تو منم

دانم همین که «امر» خدایی و آشکار
جز حیرتم نماند که پنهان تو منم

در پرسش از «رئیس» سبکبار می شوم
کای «شیخ!» تازیانه ی وجدان تو منم

کبریت آرزو

در این سکوت بیرحم، حرفی بزن خدا را
شعری بخوان که ذوقی بخشد حضور ما را

بر سقف زندگانی خاموش مانده چندی ست
روشن کن از سرودی قندیل واژه ها را

تاریکی درون ها، همراه سیل خون ها
لحظه به لحظه سازد تاریک تر فضا را

دیوانگی این دیو، دیوارها برآورد
تا آشنا نبیند دیدار آشنا را

چون صاعقه برافروز کبریت آرزویی
تا صبحدم ببینی یک لحظه پیش پا را

چه می کنی

یارا تو بر کنار ز یاران چه می کنی
در جمع قیل و قالمداران چه می کنی

با آن دریده چشم و دهان و نهان گروه
با آن گسسته بند و فساران چه می کنی

جان تو جوهر هنر و جوی جاری است
با این لژن نژاد و تباران چه می کنی

هنگامه ی تو رفرف معراج عاشقی ست
حیف از تو! با ستور سواران چه می کنی

اینان حرامی اند و فریبنده ی عوام
تو در شمار مارنگاران چه می کنی

در جمع ابتذال هنر نیست جای تو
هشدار ازین که با صف یاران چه می کنی

با برگ های زرد خزان، یادگار پار،
ای شاخسار صبح بهاران چه می کنی

گلهای گلدان

توی گلدان، گلی روی میز است
که رهاورد یاری عزیز است

سرخ و شاداب و غرق طراوت
مثل سیمای صبح صباوت

می توان دید و لذت ازو بُرد
می توان سر به فکرت فرو بُرد

که سرانجام گردد مچاله
جای گیرد میان زباله

زین دو بیرون دگر نیست راهی
تا تو اهل کدامین نگاهی

جای خالی تو

در میان اینهمه بهارها و باغ های بارور
چوم بَرَم ز یاد
قرن ها و قرن ها و قرن ها
خشکسالی ترا؟

ای کویر وحشتی که ریشه های من
زین سوی زمین بدان سوی زمین
از عروق صخره ها و
شعلۀ مذاب ها و
عمق آب ها
می کَشَد مرا به سوی تو
با که در میان نهم
بُهتِ لالی و سکوتِ بی سؤالی ترا؟

ای عقاب قرن ها، در اوج!
روی آسمان آبی ری و هوای «اَبرشهر»
چون توان در آن عفونت لجن
ایستاد و دید
لحظه های خسته حالی و شکسته بالی ترا؟

می روم به پیش و می روم ز خویش
هر کجا که بنگرم در میان ویترین موزه ها
نقش قالی ترا و کاسۀ سفالی ترا.

این همیشه ها و بیشه ها
این همه بهار و این همه بهشت
این همه بلوغ باغ و بذر و کشت
در نگاه من
پُر نمی کنند جای خالی ترا.

آجیل خنده

در چار راه برده فروشان
نخّاس* پیر، فردا
یک خطبه در ستایش آزادی
ایراد می کند.

ای روزگار شعبده باز نهان گریز!
یک مشت،
آجیل خنده، وقت تماشا،
در جیب ما بریز!

*برده فروش

بازی ورق

بر این دریچه بس که نشستم
من خسته گشته ام ز نظاره
اما،
این باد و این بلوط
-که بر تنش لباس ستبرَق-
تا صبح،
خسته نمی شوند،
از بازی ورق!

نردبان

نردبانیست، این زندگانی!
با شماری بران پلکان ها
از نخستین،
تا به بالا.
ما از این پله ها در عبوریم
گه به بالا
گه به پایین
هر کسی پلۀ ناگزیری
بهر خود دارد و
از همانجا
می رود سوی آن بیکرانه.

از تو می خواهم، ای جاودانه!
روی بالاترین پله(آنجا
که وجودم همه شور و عشق است
و سرود و سخن می سرایم )
پلۀ ناگزیر مرا تو
ناگهانی نهی زیر پایم.

در زیر آسمان نشابور

پاییز در ره است و بلوط بلند باغ
با چند برگ زرد
« مش»* کرده گیسوان قشنگش را
وز یاد برده است
اندیشۀ شتاب و درنگش را

از پنجره به کوچه نظر می کنم
پاییز در ره است
وینجا درخت ها، همه، خندان
و برگ ها، چه سبز، چه شاداب!
یا در تبسم اند
و یا خواب.
حتی،
ابری که گاه گاه، برینجا،
می بارد
در رعد خویش، خشم ندارد

یاد آیدم که آنجا
(در زیر آسمان نشابور
در میهن من)
آه! چه گویم؟
حتی درخت و سبزه و گل هم
(از انعکاس آنچه تو دانی)
در خشم و اخم و تخم اند
بی بهره از عطوفت قانون
سر تا به پای زیلی و زخم اند.

پاییز در ره است.

*این کلمه فرانسوی است که به فارسی نیز راه یافته است.

یاسا

سبز است ، آری این چمن سبز است
وآرامشی دارد
این جست و خیز چابک سنجاب
زیباست، آری، بازی کودک به روی تاب.

در واژه های «مام» با کودک
آرامش و مهری ست کان را می توانم دید
هر چند نتوانم
چیزی ازان فهمید.

زیباست، آری، این چمن زیباست
اما
در چشم من آمیخته با هول و وحشت هاست.

آری
جای شگفتی دارد این باری
از سرزمینی می رسم کانجا
« یاسا» ی چنگیزی و یاساهای بعد از آن
از هر طرف دیوارها دارند:
بهر تبسم، بهر بیداری
بهر تنفس، بهر خندیدن
بهرنگاه و مهر ورزیدن
وز بهر اندیشیدن و دیدن.

اینجا، درین آرامش سبز بهشت آگین
تا خنده ای قهقاه
در پارک، یا در صحن دانشگاه
ناگه به گوشم می رسد، بر خویش می لرزم
از بیم آن «یاسا» و آن آیین.

در هر کجای این جهان باشم
غمگینم و دلتنگ
هر جا روم روی سرم چتری ست
فرسنگ در فرسنگ
چشمم سیاهی می رود زان دودِ دیو آسا
وز هول آن «یاسا».

آغاز و پایان

ای خزان های خزنده، در عروق سبز باغ!
کاین چنین سرسبزی ما پایکوبان شماست

از تبار دیگریم و از بهار دیگریم
می شویم آغاز از آنجایی که پایان شماست

اندوه بنفشه ها

اسفند و فرودین، لبۀ جویبارها
تا روزگار کودکی من
پر بود از بنفشۀ وحشی
با رنگ بیقرار کبودش
وان خامشی طنین ِ سرودش
یادآور ترنم حافظ
در برگ برگ معجزۀ او کتاب او
وان تابِ موی شاهدِ عهد شباب او

این روزها بهار و بنفشه
معنای دیگری به من آرد
وز لونِ دیگری ست
زرد و سفید و صورتی و گاه قهوه ای
با چهره ای به گونۀ مردم
با چشم و با دهان و تبسم

شاید که دلپذیر و قشنگ است
کز دوده و تبار فرنگ است
شاید کمی اَجَق وَجَق، از دور
در دیدگان اهل نشابور!

یعنی چو نیک می نگرم، من،
آن جلوه و جمال ندارد
وان بوی و حُسن و حال ندارد

یاد آن بهین بنفشۀ ایرانی کبود
حسن فرنگ آمد و آن رنگ را ربود
تا چند سال دیگر
(دردا و حسرتا!)
کس را به یاد نیست که خود بود یا نبود!

مناجات

دست مرا بگیر خدایا!
دستی که کورمال،
به هر سوی،
در جستجوی تست.
وز هیچ مخزن کتب اینجا
یک پنجره به سوی تو نگشود.
اوراق هر کتاب،
چون برگ های زرد خزانی،
در لحظۀ تلاطم طوفان،
تنها،
بر دامن تحیرم افزود.
دست مرا بگیر!

بادبزن

قرنی گذشت و ما به هزار امّید
خود را هلاک حرف زدن کردیم
بی آنکه خود تکان بخوریم، از جای
پرواز،
مثل بادبزن کردیم!

آن آتش جاودانه

عشقی که زبون گرفت و آزرد مرا
چون شیر به سرپنجه اش افشرد مرا

موسی صفت آمدم که آتش ببرم
آن آتش جاوادانه خود بُرد مرا

با متنبّی

تا همسفر سیر شقایق نشود
دل، بهر رموز عشق لایق نشود

در دهر ندیدم ار تو دیدی بنمای،
آن کس که ترا بیند و عاشق نشود

شعله در آب

آنچه از زندگی، امروز نشانی دارم
یادهایی ست که از عهد جوانی دارم

گاه، حس می کنم اندر سر پیری، ناگاه،
زان جنون های جوانانه و آنی دارم

می روم جانب طفلی و جوانی بی خویش
کز رخ جان هوس گردفشانی دارم

چند ازین خانه تکانی و به سالی یک بار
این نفس، آرزوی عمرتکانی دارم

گرچه دورم ز تو اکنون به هزاران فرسنگ
گله ها از تو به لفظی که ندانی دارم

شعر را داروی دیوانگی خود کردم
که دلی شاعر و بیمار ِ روانی دارم

شعله در آب بوَد شعبده بازی و منش
نقش آیینۀ الفاظ و معانی دارم

22 خرداد هیچ اتفاقی نیفتد باز هم ما پیروزیم.

2010-06-09T23:29:00.004+04:30

چند شب است می خواهم در بالاترین مطلبی بنویسم و از جو تند و تیزی که انتظار دارد 22 خرداد امسال انقلابی در کشور ایجاد شود، انتقاد کنم. حقیقت این است که جنبش سبز و مبارزه آزادی خواهانه ما وارد مرحله ای فرسایشی و دراز مدت شده و گمان نمی کنم دست کم در شرایط فعلی امکان تجمع اعتراضی گسترده وجود داشته باشد. می خواستم از دوستان بالاترین بخواهم که لینک های احساسی ندهند و سطح توقع مردم را بقدری بالا نبرند که در 23 خرداد همانند 23 بهمن، باز هم روحیه یاس و افسردگی از به نتیجه نرسیدن تلاش ها بوجود آید و تا چند روز عملا بالاترین تعطیل باشد... . اما امشب که این مطلب را می نویسم و خبر تصویب قطعنامه تحریم های تازه علیه ایران هم اعلام شده با نگاهی دیگر به این موضوع می نگرم. با گذشت یک سال از انتخابات تقلبی و روی کار آمدن دولتی کودتایی در ایران و با وجود سرکوب گستردۀ مردم و ایجاد آرامش تحمیلی در کشور و افزون بر این باج های کلانی که رییس نامشروع دولت به کشورهای دیگر داد، اما امروز می بینیم که دنیا بر علیه این رژیم متحد شده و خوب می داند که حکومت فعلی چقدر شکننده و غیر قابل اتکا است. با این حال چرا ما باید نا امید باشیم.

به فرض این که 22 خرداد هیچ اتفاقی نیفتد و مردم امکان حضور در خیابان ها را نيابند باز هم ما پیروزیم. دولت کودتا از مدتها قبل و با بهانه جویی برای مجوز دادن به تجمعات مردم عملا ترس و وحشت خود را نشان داده. امنیتی کردن فضای شهر و حضور گسترده سرکوبگران، خودش نشان از پیروزی جنبش مسالمت جویانۀ ما دارد. بگذار دوستان جوان و پراحساس بالاترین اینجا لینک بدهند. بگذار شور و حرارت خود را به نمایش بگذارند. بگذار با آرزوهای به حق و شیرین خود خوش باشند و در لینکهایشان فردای سقوط دیکتاتور را جشن بگیرند. من هم به آنها مثبت می دهم. دیر یا زود این اتفاق می افتد. مهم این است که ناامید نشد. مهم این است که با همین مبارزۀ هر روزه زندگی کرد. از همین روزهای مبارزه لذت برد و کام آنان را که گمان می کنند با پاره کردن آرای مردم می توانند برآنان حکومت کنند، تلخ کرد.

15خرداد 1342 از دیدگاه مطبوعات داخلی و خارجی

2010-06-07T12:44:00.000+04:30

روزنامه اطلاعات (تحت نظر سازمان امنیت):
15 خرداد یک گروه 200 نفری با پاره آجر از سمت گلوبندک به طرف سربازخانه حمله کردند... در این زد و خورد و حملات یک افسر و چند پاسبان مجروح شدند... در حدود ساعت 11 یک دسته هزار تا هزار و پانصد نفری از در غربی دادگستری وارد کاخ شدند... از ساعت دو بعدازظهر خیابان های تهران را سکوتی وحشتناک فرا گرفته بود و بوی دود در مراکز تظاهرات به مشام می رسید. در نتیجه این حادثه و دخالت مامورین انتظامی عده بی شماری به قتل رسیده اند.

روزنامه لوموند فرانسه:
تظاهرات قهرآمیزی در شیراز و قم به وقوع پیوست. تظاهرکنندگان مثل تهران مغازه ها را خراب کردند و ساختمان ها، سینماها و اتومبیل ها را به آتش کشیدند. تعدادی از اتومبیل ها متعلق به پلیس بود...

روزنامه الاهرام مصر:
دیروز تهران در آتش خشم شعله ور شد... شدیدترین تظاهرات ضد شاه بود... این تظاهرات وقتی آغاز شد که روح الله خمینی و یاران او دستگیر گردیدند... تظاهر کنندگان با شعار مرگ بر شاه به اداره رادیو و انتشارات هجوم کردند و کوشیدند آن را اشغال نمایند... ماشین های ارتشی را سنگ باران کردند... پلیس با مسلسل و گاز اشک آور به تظاهرکنندگان یورش برد. در همان ساعات اولیه صدها نفر کشته شدند...

قسمتی از سخنرانی شاه، 17 خرداد 1342:
باید به شما بگویم که متاسفانه چه کسانی بساط 15 خرداد را به راه انداختند، کما این که در میان کسانی که زخمی شده اند یا دستگیر شده اند خیلی از آنها می گفتند که ما چکار کنیم 25 ریال پول داده بودند و می گفتند در کوچه ها بروید بگویید زنده باد فلانی... این غائله توسط شخصی صورت گرفت که مدعی روحانیت بود و مسلم بود که این شخص ارتباط مرموزی با عوامل بیگانه دارد...

منبع: هفته نامه چلچراغ، شماره 389، شنبه 15 خرداد 1389

کردها در دل تمامی ایرانیان جای دارند. عزای آنان عزای ما و شادی آنان شادی ماست.

2010-05-13T23:07:00.004+04:30

نه! کردها هیچ گاه از ایران جدا نخواهند شد. اتهام تجزیه طلبی چسباندن به آنان، تنها بهانه ای است برای سرکوب مبارزات آزادی خواهانه دلاوران کرد. آزادی آرزوی همه ایرانیان است و کردها سردمدار مبارزه با آزادی ستیزان شده اند و در این راه در سال های ننگین حاکمیت جمهوری اسلامی، چه سختی ها که نکشیده اند و چه خون ها که نداده اند. کردها مام وطن را رها نخواهند کرد. روزی که ایران بتواند از زیر چکمه استبداد بدر آید و قد راست کند، بی شک خاطره جسارت و شهامت فرزندان کردش را پاس خواهد داشت و آنان به خاطر زجرها و مرارت هایی که بیش از دیگر ایرانیان تحمل کردند در چشم و دل مردم جایگاه ویژه ای خواهند یافت. این را از صمیم قلب می گویم. چه هم اکنون هم از بسیاری شنیده ام که کرد را آریایی اصیل و سمبل پاکی و شهامت می دانند.

اینک اعدام ناجوانمردانه چهارجوان رعنای کرد و یک هموطن عزیز دیگرمان: فرزاد کمانگر، علی حیدریان، فرهاد وکیلی، شیرین علم هولی و مهدی اسلامیان، غم و ماتم ملی ایرانیان است. یادشان را گرامی می داریم و برای خونخواهی از قاتلان آنان با خانواده داغدارشان هم قسم می شویم.

آخرين نامه فرزاد کمانگر از زندان

2010-05-09T15:00:00.010+04:30

فرزاد کمانگر اعدام شد.

آخرين نامه فرزاد کمانگر از زندان

چه ترسناک است که سکوت بهتی را پس از شنیدن خبر اعدام یا کشته شدن یک انسان می شنویم و باز هم سکوت می کنیم.

به گزارش روابط عمومی دادسرای انقلاب تهران، سحرگاه روز یکشنبه (19اردیبهشت1389) فرزاد کمانگر، علی حیدریان، فرهاد وکیلی، شیرین علم‌هولی و مهدی اسلامیان در زندان اوین اعدام شدند...

فرزاد کمانگر، در کامیاران آموزگار بود و در آنجا به فعالیت‌های مدنی اشتغال داشت. وکیل او، خلیل بهرامیان، دو سال پیش، پس از آن که حکم اعدام موکلش در دیوان عالی کشور تأیید شد، در مصاحبه‌ای با دویچه وله با قطعیت دخالت او را در هر گونه فعالیت مسلحانه انکار کرد. بهرامیان گفت: «موکل من نه اسلحه، نه چیز دیگری در دست داشته است. در هیچ سازمانی هم عضویت نداشته و فقط فعال حقوق بشر و روزنامه‌نگار بوده و دبیر و همین و همین و همین.»
خلیل بهرامیان در همین مصاحبه در مورد دادگاه فرزاد کمانگر گفت که در مورد پرونده کار دقیق قضائی صورت نگرفت و «در دادگاه انقلاب در پنج، شش دقیقه محاکمه انجام شد، بدون حضور سایر متهمین». تعداد زيادی از فعالان مدنی، مردم کامياران و امام جمعه شيعيان اين بخش استان کردستان در دفاع از او نامه‌های زیادی نوشته و امضا کرده‌اند. فرزاد کمانگر به پاس مرارت‌ها، مظلومیت‌ها و مقاومت‌هایش به صورت افتخاری گزارشگر ویژه مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران نیز هست. در زير آخرين نامه نوشته شده توسط فرزاد كمانگر از زندان رجائي شهر را با هم می خوانیم:

نه» به خشونت «نه» به اعدام
صلح ، خواب کودک است
صلح ، خواب مادر
گفتگوی عاشقان در سایه سار درختان
صلح همین است
صلح لحظه ای است که دیگر
توقف اتومبیلی در خیابان
هراس بر نمی انگیزد
و زمانیست که کوبیدن بر در
نشانه دیدار یک دوست، آغاز رویا و افسانه ای شیرین است ، چون با زندگی شروع می شود.«1»

«و انسان را آفرید به نظاره اش نشست و برای آفرینش این موجود به خود آفرین گفت»«2»

«در عزل کلمه بود ، کلمه با خدا بود ، کلمه خود خدا بود پس کلمه انسان شد» «3»

انسان موجودی الهی و مقدس شد چرا که از روح لایزالی در آن دمیده شده بود و حق حیات در زندگی یافت ; « هر کس حق دارد از زندگی و آزادی و امنیت شخص خویش برخوردار باشد» «4»

و این سو تر خدایگان زر و زور چوبه دار بر افراشتند تا خالق طناب و مرگ شوند و گام به گام تا به امروز زندگی و مرگ ، روشنی و تاریکی ، فریاد و سکوت و رهایی و اسارت همزاد و هم گام همه صفحات تاریخ را ورق زدند .
و باز در هزاره سوم مرگ و اعدام ادامه دارد ، اعدام یک سناریوست و این سناریو بازیگر نقش اول می خواهد ، بازیگرش «انسان » است ، اشرف مخلوقات ، شاهکار آفرینش از جنس من و شما و عده ای که خود را مالک جان او می دانند و سناریو را نوشته اند ، آگاهانه دور میزی می نشینند ، خیلی ساده به سیگارشان پوک میزنند ، چایشان را می نوشند و آگاهانه کاغذی را امضا میکنند تا حق حیات را از انسانی سلب کنند، به همین سادگی .
تصمیم گرفته می شود جوانکی نحیف ، سفید ، سیاه ، زرد ، شرقی …. را کشان کشان به سوی چوبه دار می برند ، گویی جای کسی را تنگ کرده باشد . آگاهانه طنابی بر گردنش می آویزند و دست و پا زدن او را آگاهانه می نگرند به همین زشتی و سادگی .
چه تهوع آور است لبخندی که بر لبانشان می نشیند .
چه ترسناک است که سکوت بهتی را پس از شنیدن خبر اعدام یا کشته شدن یک انسان میشنویم و باز هم سکوت میکنیم و چه زشت و نفرت انگیز است قرنی که در آن هنوز چوبه دار خواب از چشمان مادری نگران می رباید .از آغاز خشونت ، خشونت آفریده است و مرگ ، مرگ آفریده است . و گفتگو صلح و دوستی و برادری به ارمغان آوریده است .
از ابتدا در سرزمینی که باروت بوی غالب است ، بوی بنفشه مشام کسی را نوازش نداده ، آسمانی که در آن نسیر گلوله شنیده می شود عرصه پرواز کبوتر نخواهد شد . سنگی که سنگر می شود ، هیچ گاه پایه و ستون خانه ای نخواهد شد به همین سادگی .
گلوله خشونت می آفریند و خشونت مرگ و تک صدایی و زندان را بر جامعه تحمیل می کنداعدام و خشونت آغازی برای زایش مجدد خشونتی دیگر است به همین سادگی .
کاش این هفته ، این چند ماه ، این چند سال همه اش یک خواب باشد .
کاش اعدام یک خواب یک کابوس گذرا باشد .
به همین سادگی ، کاش یک خواب باشد ، یک خواب ، به همین سادگی .

پاورقی:

1- شعری از یانیس ریتسوس 2- آیه ای از قران 3- آیه ای از انجیل
4- بند سوم اعلامیه جهانی حقوق بشر

عبدالمالک ریگی قربانی خیانت دوستانش شد، وزیر اطلاعات دم از اقتدار می زند!

2010-02-23T17:48:00.002+03:30

آنچه مسلم است عبدالمالک ریگی بدون هیچگونه درگیری دستگیر شده و با پای خودش به قربانگاه رفته. وقتی وزیر اطلاعات عکسی را نشان می دهد و می گوید ۲۴ ساعت قبل از دستگیری او در افغانستان گرفته شده، نشان از همکاری یکی از دوستان صمیمی ریگی با ماموران اطلاعات ایران دارد. وزیر اطلاعات در مصاحبه مربوط به اعلام این خبر چندین بار دم از اقتدار جمهوری اسلامی می زند بی آنکه پاسخ دهد اگر اقتداری در کار بود، زندانهای جمهوری اسلامی پر از روزنامه نگاران و فعالین سیاسی نبود، پیرمردی به شدت بیمار را به جرم مخالفت به سلول انفرادی نمی بردند، شبانه به خوابگاه دانشجویان حمله نمی کردند، در ۲۲ بهمن تهران را به پادگان نظامی تبدیل نمی کردند، از ورود گزارشگر ویژه حقوق بشر به ایران هراسان نمی شدند و... . آقای مصلحی وزیر محترم اطلاعات، بیهوده دم از اقتدار نزنید که اگر اقتداری در کار می بود اینچنین در روابط خارجی تان به روسپیگری سیاسی نیفتاده بودید.

بردن محمدرضا تاجیک از زندان به صدا و سیما، نشان وحشت کودتاچیان از حضور سبزها در 22 بهمن.

2010-02-10T00:21:00.004+03:30

در فاصله دو شب به 22 بهمن 1388 و در حالی که جنبش سبز خود را آماده حضوری گسترده برای 22 بهمن سبز و حضوری اعتراض آمیز می کند رژیم فاشیست خامنه ای برای دلسرد کردن مردم پروژه اعتراف گیری را این بار به گونه ای دیگر طراحی می کند و آن وادار کردن یکی از چهره های شاخص اصلاحات، محمد رضا تاجیک برای حضور در تلویزیون و نقد اصلاح طلبان است.
خبر رسانی ناگهانی برای این موضوع در صدا و سیما نشان می دهد که رژیم در آخرین لحظه ها توانسه تایید نهایی را بگیرد و گرو کشی نهایی برای همکاری تاجیک را به نتیجه برساند.

بی شک بردن محمدرضا تاجیک از زندان به صدا و سیما، نشان وحشت کودتاچیان از حضور سبزها در 22 بهمن است.
کاملا مشخص بود که تاجیک دارد یک نمایش نوشته شده را اجرا می کند.
خدا می داند چه برنامه ریزی کثیفی پشت این ماجرا بوده.
رژیم کثیف ولایت مطلقه بداند با این نمایش های نخ نما شده، فقط بر تعداد معترضان می افزاید.
همه با هم پیش به سوی 22 بهمن سبز
****
در همین رابطه: یادداشتی از محمدرضا تاجیک در ستایش میرحسین موسوی

دین خون شهدا... همه بر گردن ماست.

2010-02-08T20:55:00.001+03:30

همه جا کفر و دروغ، همه جا ظلم و ستم
چهره مــردم شـهــر، هــمــگــی آیــه غــم

قــصـرها قــصـر بلا، حاکمش تشنه خون
مــردم شهـر فقیر، هـمـه در بـنـد و زبون

حقشان قسمت گـرگ، فرششان خاک زمین
هــمـه در رنـج و عذاب، حـاکـمـش کاخ نشین

در جـواب یــک نــدا، خلقی آمد به خروش
گفت هان ای زن و مرد، جــامــه رزم بپوش

روز قیام است و جهاد، کشتن دیو بد نهاد
رسالت محمد است، بر دو جهان بر دو جهان

خلق بیدار شدند، همه آماده جنگ
سینه‌ها مثل سپر، جلوی تیر و تفنگ

هـمـه آمــاده رزم، بی هراس از غم نان
نقش بست روی زمین، خون هر پیر و جوان

کاخ ابلیس زمان، گشت ویران و خراب
آرزوهای محال، همه شد نقش بر آب

کسب آزادی و حق، شد قیام زن و مرد
نه مسلسل نه تفنگ، چاره کار نکرد

رمز پیروزی خلق، عزم چون آهن ماست
دین خون شهدا، همه بر گردن ماست

الله الله تو پناهی بر ضعیفان یا الله

این ترانه ای است که هاتف در سالهای انقلاب 1357 ایران خوانده است. دانلود فایل صوتی

خامنه اي ضحاک

2010-01-31T21:50:00.004+03:30

پس از اعدام و در واقع، قتل ناجوانمردانه دو جوان ایرانی (آرش رحمانی پور و محمد رضا علی زمانی) شباهت خامنه ای به ضحاک ماردوش بسیار آشکار تر از پیش شد. خامنه ای که تاکنون با قرائت فاشیستی خود از اسلام، هم مردم را از دین روی گردان نموده و هم به جنگ با فرهنگ و تمدن ایرانی برخاسته بود، اینک آشکارا خون جوانان ایرانی را می طلبد. بسیار به جاست از این پس در هر نوشته و خبری به جای نام پلید او و یا در پی آن، نام ضحاک را بیاوریم. این خود مشابهتی تاریخی را مدام یادآور می کند و اگر در دیوار نویسی ها و شعارها تکرار شود بسیار تاثیرگذار خواهد بود.

* این شعر تقدیم ضحاک زمانه:

مغز جوانان ما / خامنه ای ضحاک / خوراک هر شب تو / خامنه ای ضحاک /

ویرانی این دیار / خامنه ای ضحاک / زمزمه لب تو / خامنه ای ضحاک ///

سمبل اهریمنی / خامنه ای ضحاک / تو مایه ننگ ما / خامنه ای ضحاک /

دشمن ایرانیان / خامنه ای ضحاک / دشمن فرهنگ ما / خامنه ای ضحاک ///

خامنه ای قاتل / خامنه ای ضحاک / مرگ به نیرنگ تو / خامنه ای ضحاک /

خون جوانان ما / خامنه ای ضحاک / می چکد از چنگ تو / خامنه ای ضحاک ///

ما همه کاوه هستیم / خامنه ای ضحاک / عمرت به سر رسیده / خامنه ای ضحاک /

درفش سبز ما بین / خامنه ای ضحاک / وقت سحر رسیده / خامنه ای ضحاک...

کشورهای اروپایی باید سفیران خود را از ايران فرا بخوانند.

2010-01-29T11:28:00.008+03:30

کشورهای اروپایی باید برای اعدام های

سياسي ایران، سفیران خود را فرا بخوانند.

سند آشکار دادستانی تهران مبنی بر سیاسی بودن اعدامهای 8 بهمن 88 در تهران، آزمون روشنی پیش پای کشورهای اروپایی گذاشته است تا میزان پايبندي خود به حقوق بشر را نشان دهند. دادسرای عمومی و انقلاب تهران با صدور بیانیه ای گفته است که "در پی اغتشاشات و اقدامات ضد انقلابی و ساختارشکنانه ماه های اخیر به خصوص در روز عاشورا، شعب دادگاه های انقلاب اسلامی تهران به اتهام تعدادی از متهمان رسیدگی و یازده نفر را به اعدام محکوم کردند." در ادامه آمده است: "احکام دو تن از این متهمان به نام های محمد رضا علی زمانی و آرش رحمانی پور که به تایید دادگاه تجدید نظر تهران رسیده بود "سحرگاه امروز (پنجشنبه) اجرا شد." از آنجا که هر دوی ایشان بنا به مدارک غیر قابل انکار، پیش از برگزاری انتخابات اخیر ریاست جمهوری بازداشت شده و هیچ نقشی در ماجراهای پس از انتخابات نداشتند، این اعدام های شتابزده، کاملا سیاسی و تنها به قصد چشم زهر گرفتن از مردم ایران برای شرکت نکردن در تظاهرات 22 بهمن صورت گرفته است. این سندی کاملا محکم از بی عدالتی و سیاسی کاری دستگاه قضایی ایران و نقض آشکار قوانین و میثاق بین المللی مربوط به حقوق مدنی و سیاسی است که ایران آن را امضا کرده است. آیا وقت آن نرسیده است که اتحادیه اروپا کلیه سفیران خود را از ایران فرا بخواند تا شاید از دیگر اعدام های پیش رو جلوگیری کند؟

اگر زلزله هائيتي در ونزوئلا آمده بود...

2010-01-17T22:47:00.007+03:30

اگر زلزله هائيتي در ونزوئلا آمده بود، الان سه تا هواپيما کمکهاي امدادي از ايران راهي آنجا شده بود و در هر پس کوچه اي چادرهاي کميته امداد بر پا بود.

جهانيان بدانيد، اين آيين ايرانيان نيست. دين، نژاد، رنگ، زبان و عقايد سياسي از ديدگاه ما هرگز ملاکي براي ياري رساندن به دردمندان نيست. شعر شاعر ايراني را بر سر در سازمان ملل به ياد آوريد:

بني آدم اعضاي يک پيکرند

که در آفرينش ز يک گوهرند

چو عضوي به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار

سياست بازي فاشيست هاي حاکم بر اين کشور را به حساب مردم ايران نگذاريد. ما در اين جا حتي توان تشکيل يک NGO ساده براي فعاليتهاي بشر دوستانه هم نداريم.

بازماندگان زلزله خوفناک هائيتي! تسليت صميمانه جنبش سبز ايران را بپذيريد.

پيشنهاد به بالاترين

2010-01-10T23:19:00.002+03:30

بخش شهرستان ها را راه اندازي کنيد.
يک خبر مهم در شهرستاني دورافتاده مثلا گناباد (به عمد گفتم.همانجايي است که قرار شده احمد زيد آبادي را تبعيد کنند!) هيچگاه به صفحه اول بالاترين راه نمي يابد، اما اگر بخشي در بالاترين به نام بخش شهرستانها راه اندازي شود، هرکس مي تواند با مراجعه به صفحه شهرستان مورد نظرش، آخرين رويدادهاي آنجا را ببيند و در صورت لزوم نظر يا امتياز دهد. از طرفي بالاترين چه بخواهد چه نخواهد در قامت يار و همراه جنبش سبز خوب ظاهر شده است. راه اندازي بخش شهرستانها مي تواند در ايجاد شور و شوق ملي جنبش سبز شهرستانها کمک کند و اگر مديران بالاترين کمي باز تر عمل کنند، و امکان عضويت و دعوتنامه را فراهم سازند که به قول عرب جماعت، نور علي نور است!

علی معلم دامغانی، خود را به ثبت رساند!

2010-01-07T14:24:00.006+03:30

علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند.

علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند.علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند.علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند.علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند.علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند.علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند. علی معلم دامغانی با پذیرش رسمی ریاست فرهنگستان هنر در مراسمی که روز پنج شنبه 17 دی ماه و با حضور ا.ن برگزار شد، نام خود را به عنوان چهره ای منفور، به ثبت رساند.

نقدی بر بیانیه هفدهم میر حسین موسوی

2010-01-01T10:23:00.005+03:30

درباره بیانیه هفدهم (جمعه ۱۱ دی ۸8) میرحسین :

در یک کلام: ناامید کننده! موسوی عزیز، چند درصد امید داری که سران کودتا، حتی یک بند از راهکارهای تو را بپذیرند. چرا به فکر راهکارهای عملی برای ساماندهی نافرمانی مدنی ملی نیستی؟ تو هنوز باور به اصلاح داری؟؟؟
به عنوان یک ایرانی معتقد به اصلاحات آرام، این بیانیه جنابعالی را آب سردی بر روی جنبش ملی سبز می دانم. بعد از وقایع خونبار عاشورا و موج تهمت و تخریب یکسویه علیه مردم معترض، این که حضرتعالی هنوز معتقدید می توان گردانندگان اصلی ماجراهای پس از انتخابات را با نصیحت به راه حق بازگرداند، بی احترامی به خونهای ریخته شده است. اگر نمی توانید رهبری پیشرو باشید لااقل با چنین بیانیه هایی دو دستگی ایجاد نکنید. باور کنید سکوت معنا دار شما خیلی بهتر از صدور چنین بیانیه ای بود. در ادامه نگاهی و نقدی بر راهکارهای شما:

۱- اعلام مسئولیت پذیری مستقیم دولت در مقابل ملت و مجلس و قوه قضائیه به نوعی که از دولت حمایت‌های غیرمعمول در مقابل کاستی‌ها و ضعف‌هایش نشود و دولت مستقیما پاسخگوی مشکلاتی باشد که برای کشور ایجاد کرده است. به یقین اگر دولت کارآمد و محق باشد خواهد توانست جواب مردم و مجلس را بدهد و اگر بی کفایت و ناکارآمد بود مجلس و قوه قضائیه در چهارچوب قانون اساسی با او برخورد خواهند کرد.
*این به چه معناست؟ اولا مگر ما دولت نا مشروع فعلی را قبول داریم؟ ثانیا این "اعلام مسئولیت پذیری" را چه کسی باید اعلام کند؟ فاعل این جمله چه کسی است؟ انتظار دارید که احمدی در یک شو تلویزیونی ظاهر شود و بگوید از این پس اعلام می کنم که مسئولیت پذیری مستقیم در مقابل ملت و مجلس و قوه قضائیه خواهم داشت.
۲- تدوین قانون شفاف و اعتماد برانگیز برای انتخاباتها به نوعی که اعتماد ملت را به یک رقابت آزاد و منصفانه و بدون خدعه و دخالت قانع سازد‌. این قانون باید شرکت همه ملت را علیرغم تفاوت در آراء و اندیشه‌ها تضمین کند و جلوی دخالت‌های سلیقه‌ای و جناحی دست اندرکاران نظام را در همه سطوح منتفی سازد . مجالس اولیه انقلاب می‌تواند به عنوان الگویی مورد توجه قرار گیرند.
*این قانون را چه نهادی باید تدوین کند؟ در کجا تصویب شود؟ تصویب چنین قانونی به معنای حذف کلیت تصویب کنندگان آن است. باور دارید اینها برای حذف خودشان قانون به تصویب برسانند؟!
۳- آزادی زندانیان سیاسی و احیاء حیثیت و آبروی آنها. بنده یقین دارم که این اقدام نه به ضعف که به درایت نظام تعبیر خواهد گشت. و نیز آگاهیم که جریان‌های سیاسی منحطی با این راه حل مخالف هستند.
*گیرم چنین اتفاقی بیفتد. تازه برگشته ایم سر خط. قرار باشد از زندان آزاد شوند ولی آنقدر ازشان گروی گرفته باشند که صدایشان در نیاید این چه جور آزادی است؟ ضمنا این "جریان های منحط" که نام بردید کدام ها هستند؟ قرار است به فرض که به قدرت رسیدید باز همان ادبیات انقلابی را از سر بگیرید و جریان ها این بار به جای انقلابی و غیر انقلابی نامیدن مردم، از واژه های منحط و غیر منحط استفاده کنید؟
۴- آزادی مطبوعات و رسانه ها و اجازه نشر مجدد روزنامه‌های توقیف شده جزء ضروریات روند بهبود است‌. ترس از آزادی مطبوعات باید از بین برود و تجربیات جهانی در این زمینه باید مورد توجه قرار گیرد‌. گسترش کانال‌های ماهواره‌ای و اهمیت یافتن آنها و تاثیرگذاری قاطع این رسانه که بخوبی ناکافی بودن روش‌های قدیمی و محدودیت صدا و سیما را می‌رساند . پارازیت‌ها و محدودیت‌های اینترنتی می‌تواند برای مدت کوتاهی اثرگذار باشد . تنها راه چاره داشتن رسانه هایی متنوع و آگاه و آزاد در داخل کشور است. آیا زمان آن نرسیده است که با اقدامی شجاعانه و ناشی از اعتماد به متفکران و نیروهای خلاق جامعه، نگاه‌ها را از آنسوی مرزها به شکوفایی خلاقیت سیاسی و فرهنگی و اجتماعی داخلی برگردانیم؟
*این بند بیانیه شما به گمانم از روی بیانیه های مجامع حقوق بشری کپی شده است که هر بار پس از توقیف یک نشریه صادر می شوند.
۵- برسمیت شناختن حقوق مردم برای اجتماعات قانونی و تشکیل احزاب و تشکل ها و پایبندی به اصل ۲۷ قانون اساسی. اقدام در این زمینه که می‌تواند با درایت و همکاری همه علاقمندان به کشور صورت گیرد در طول چند ماه می‌تواند فضایی توام با دوستی و محبت ملی را جایگزین در گیری سازمان بسیج و نیروهای امنیتی با مردم و یا درگیری مردم با مردم نماید.
*چه می توان گفت؟! " ...فضایی توام با دوستی و محبت ملی را جایگزین در گیری سازمان بسیج و نیروهای امنیتی با مردم و یا درگیری مردم با مردم نماید..." و بعد هم سالیان سال به خوبی و خوشی در کنار هم زندگی نماییم و گل بگوییم و ... !

دستگیر کن صادق جان! منتظر تلنگریم.

2009-12-16T22:56:00.003+03:30

جراید: 25/9/88 (((صادق لاریجانی، رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی، به رهبران مخالف دولت که وی از آنها به عنوان «سران فتنه» یاد کرد گفت که دستگاه قضا «به اندازه کافی» از آنها پرونده دارد...)))
بسیار خوب! من یک بسیجی دو آتشه معتقد به نظام و ولایت! حضرت آیت اله آملی لاریجانی، شما سران فتنه را کاملا می شناسید و به عنوان رییس قوه قضاییه، کلی هم از فتنه گری های آن ها مدرک و پرونده دارید؛ چرا آنان را بازداشت نمی کنید؟ چرا پسر خاله من که فقط یک فقره چک برگشتی داشت و یک کلاه برداری کوچولو کرده بود، بلافاصله بازداشت شد و تا کلی سند و وثیقه نبردیم آزاد نشد، اما این به فرمایش شما کسانی که کارشان فتنه و آشوب (و به فرمایش والامقام، اغتشاش گری) می باشد و کلی هم مدرک دست شما دارند، چرا بازداشت نمی شوند؟؟ شاید بعضی توجیه کنند که ممکن است حامیان آنها غوغاسالاری کنند و بهانه دستشان داده شود و به خیابان بریزند. خب باز هم به گفته مقام والا و رییس جمهور منصوبشان، این چار تا خس و خاشاک و مشتی فریب خورده که به فرض هم تحریک شوند و به خیابان بیایند که با یک نسیم ملایم ناپدید می شوند، پس دیگر چه باک؟ چرا معطلید؟
حضرت آیتللا! لطف کنید این سران فتنه را هر چه زودتر بازداشت کنید. جنبش سبز منتظر یک تلنگر است. این بار پخته تر و نترس تر از گذشته به خیابان می آید. حضور میلیونی مردم، این بار تا گرفتن حق قانونی خود در خیابان ها ادامه خواهد داشت. منتظریم حضرت لاریجانی درنگ نکن.

2009-11-21T00:00:00.002+03:30

آقای خامنه ای با اعدام احسان فتاحیان دستت به خون بی گناهی دیگر آغشته شد.

2009-11-11T17:52:00.005+03:30

سلطان علی خامنه ای!

کلام نهج البلاغه را می آورم. نه برای تو که کارَت از پند شنیدن و عبرت گرفتن گذشته است؛ برای آنانی که هنوز کور سوی امیدی به اصلاح حکومت ولایت فقیه دارند:

«... و بپرهیز از خونها و ریختن آن به ناروا، که چیزی چون ریختن خون به ناحق، آدمی را به کیفر نرساند و گناه را بزرگ نگرداند و نعمت را نَبَرد، و رشتۀ عمر را نبُرَد، و خداوند سبحان روز رستاخیز، نخستین داوری که میان بندگان کند در خونهایی باشد که از یکدیگر ریخته اند. پس حکومت خود را با ریختن خونی به حرام نیرومند مکن که خون به حرام ریختن، قدرت را به ناتوانی و سستی کشاند، بلکه دولت را از صاحب آن به دیگری برگرداند.»
"از عهد نامۀ مالک اشتر،نهج البلاغه، نامه 53، ص339،ترجمه دکتر سید جعفر شهیدی"

«ایاک والدماء و سفکها بغیر حلها، فانه لیس شی ء ادعی لنقمة و لا اعظم لتبعة و لا احری بزوال نعمة و انقطاع مدة من سفک الدماء بغیر حقها. والله سبحانه مبتدی بالحکم بین العباد فیما تسافکوا من الدماء یوم القیامة. فلا تقوین سلطانک بسفک دم حرام فان ذلک مما یضعفه و یوهنه بل یزیله و ینقله.»

و با ترجمۀ منظوم امید مجد:

«خون ناحق بر زمین هرگز مریز/ که از این بدتر نباشد هیچ چیزهیچ چیزی همچو خون ناصواب/ خلق را سنگین نگرداند عذابنعمت حق را نیارد بر زوال/ عمر را کوته نگرداند مجالاولین مبنای روز رستخیز/ در قضاوتها همین خونهاست نیزپس ز خونریزی ناحق از عوام/ دولت خود را مده هرگز قوامدر حقیقت خون ناحق ریختن/ از طنابی سست هست آویختنقدرتت را کم کند در رهبری/ بلکه آن را از تو گیرد دیگری»

********************************************************

پیوست:
«اگر نخبگان سياسي بخواهند قانون را زير پا بگذارند، خواسته يا ناخواسته، مسئول خونها، خشونتها و هرج و مرج ها خواهند بود.»
علی خامنه ای 29/3/1388 تهران: خطبه های نماز جمعه (یک روز بعد، ندا آقا سلطان و بسیاری دیگر از معترضان حکومت، به جرم شرکت در تظاهراتی آرام، در خیابان های تهران به خاک و خون کشیده شدند.)

دوران موعظه سلطان سپری شده است.

2009-10-31T00:45:00.001+03:30

سخنی با دوست نادیده ام محمود وحید نیا

ظهر چهارشنبه ششم آبان، چند دقیقه ای از ساعت 2 گذشته به خانه رسیدم. تلویزیون روشن بود و مجری سخنانی را از آیت الله خامنه ای نقل می کرد که از جمله به وقایع پس از انتخابات اشاره داشت. نخست فکر کردم نقل قول از گذشته است اما کمی که گذشت متوجه شدم مربوط به همان روز و دیدار مقام رهبری با نخبگان علمی است. برایم عجیب بود. این سخنان، آتشی را که -به ظاهر- شعله اش فرو نشانده شده است، شعله ور می سازد و انگیزه جوانانی را که در تدارک برگزاری راهپیمایی اعتراض آمیز 13 آبانند بیشتر می کند. با خود می گویم خامنه ای را چه شده است. این سخنان نسنجیده و اینچنین با بغض آن هم چهار ماه و اندی پس از انتخابات از چه روست...؟!
کمی بعد که گشتی در سایتها می زنم پاسخم را می یابم و آن سخنان شجاعانه جوانی است که رو در روی رهبر می ایستد و بسیار متین و روشنگرانه سخن می گوید. سخنانی که موجب می شود خامنه ای عنان اختیار از کف بدهد و بگوید آن چه را که من سوتی بزرگ ایشان در آستانه 13 آبان می نامم.
اما، دوست عزیزم، جناب آقای وحیدنیا! آن چه از حرفهای منطقی و معقولانه شما به بیرون درز کرده، نشان از صداقت شما و امید به تاثیر کلامتان در مقام رهبری دارد و گمان می کنم چه بسا چند روزی با خود کلنجار رفته اید که اگر مجالی یافتید چه بگویید و چگونه بگویید و... .
اما می خواهم به شما و تمام دلسوزان واقعی نظام(؟) و اصولگرایان معتدلی که هنوز لفظ "معظم" را به دنبال "مقام" می آورند و به جناب خامنه ای امید دارند بگویم که: «نیست امید صلاحی ز فساد حافظ». آن چه که فاش و عیان بر قاب تلویزیون به نام "مقام معظم رهبری" نقش بسته است، چهره پیرمردی عبوس و بیمار است که مصرف "دارو" یش روز به روز بالاتر می رود و هیچ تسلطی بر اعصاب و روان خود ندارد. به یقین می گویم اگر چند پزشک بی طرف، او را معاینه کنند، فی الفور نسخه بازنشستگی اش را می پیچند و او را بر حذر می دارند از هرگونه کار و فعالیت اجتماعی که به میزان هر چند اندکی نیاز به تعقل داشته باشد. جناب آقای وحید نیا باید پذیرفت دوران موعظه سلطان سپری شده است چاره دیگری بباید. جان برادر: «مگو دیگر که حافظ نکته دانست/ که ما دیدیم و محکم جاهلی بود.»

یک کودتای آمریکایی دیگر

2009-10-02T00:04:00.005+03:30

می توانستیم کودتای ننگین آمریکا در 28 مرداد 1332 را به فراموشی بسپاریم، اما ...

به نظر می رسد بر خلاف اتهاماتی که بلافاصله پس از انتخابات 22 خرداد متوجه روسیه شد، باز هم یک کودتای آمریکایی دیگر به وقوع پیوسته است.
به این گزاره ها توجه کنید:

1- ا.ن(احمدی نژاد) نخستین رئیس جمهوری ایران اسلامی بود که برای رئیس جمهور آمریکا (اوباما) پیام تبریک فرستاد.
2- بحران اقتصادی کشنده اخیر در آمریکا موجب شد دولت این کشور برای نجات از وضعیتی که گرفتار شده بود، هر گونه راهکاری را مجاز بداند و در رابطه با دیگر کشورها منافع اقتصادی خود را در اولویت قرار دهد.
3- تاکنون اخبار غیر رسمی (اما بسیار نزدیک به واقعیت) خبر از ارسال دو نامه از سوی باراک اوباما به علی خامنه ای داده اند.
4- در روزهای پس از کودتای 22 خرداد، اوباما در اولین موضع گیری خود جریانات به وقوع پیوسته در ایران را مسائل داخلی دانست و بعدا بر اثر فشار افکار عمومی و محافل ایرانیان مقیم آمریکا تغییر نظر داد.
5- احمدی نژاد دست کم دوبار در مقابل موضع گیری کشورهای اروپایی و آمریکا، جمله ای به این مضمون بر زبان آورد که: آقای اوباما دیگر چرا؟!
6- پس از فاش شدن موضوع نیروگاه اتمی تازه ای در ایران، برخی خبرگزاری ها اعلام کردند که آمریکا از مدتها قبل در جریان راه اندازی این نیروگاه بوده است.
7- به اینها اضافه کنید سفر ناگهانی وزیر امور خارجه ایران به واشنگتن را در شب مذاکرات ایران با 1+5
خبر این است: آمریکا پس از سی سال با دولت کودتایی، نامشروع و غیر مردمی ایران، به طور رودر رو مذاکره کرد.

شرممان باد

2009-09-22T23:51:00.005+03:30

شرممان باد.

(به بهانه دیدار سعید حجاریان در تلویزیون جمهوری اسلامی)
سه شنبه 31 شهریور 88

خشم و آتشم امشب. چهره سعید حجاریان را در تلویزیون می بینم. از زندان آورده اندش (هرچند شاید صدا و سیما را به زندان برده بودند. پس زمینه تیره و تار فضای مصاحبه؟! به استودیوهای صدا و سیما شباهتی نداشت) مجری اصرار دارد که لااقل چند کلامی سخن بگوید. کلام بریده او و لکنت عذاب آوری که هی تکرار می شود و خنده هایی که گویا به او دیکته شده اند، سمفونی غم انگیز و تحمل ناپذیری را می نوازد. شرمم می آید که پای تلویزیون لمیده ام و هیچ کاری نمی توانم بکنم. چند فحش رکیک زیر لب هم دردی را دوا نمی کند. تلویزیون، حجاریان را حتی آن زمانی که عضو شورای شهر تهران بود هیچگاه نشان نمی داد. تنها پس از آن که گلوله خورد و بر روی تخت بیمارستان آرمیده بود با چندین شیلنگ در سر و گردنش، به او افتخار حضور در تلویزیون دادند. آن هم از این رو که فکر می کردند لابد کارش تمام است و بگذار در این روزهای آخر از بدن نیمه جانش بهره برداری تبلیغاتی و سیاسی بکنند. همان قدر که از مرگ رهید دوباره ممنوع التصویر شد. قاتلش (چه فرق می کند ضاربش) را هم بعد از مدت کوتاهی رهایش ساختند تا به ادامه تحصیلش لطمه ای وارد نشود.
امشب سعید حجاریان را از پس هفته ها زندانی بودن و رنج ها و تهدیدها و شکنجه هایی که تحمل کرده، آراسته اند. لباسی متعارف به تنش کرده اند و به عنوان میهمان برای به اصطلاح کنفرانس آسیب شناسی حوادث انتخابات نشانده اند تا مردم ببینند چگونه زندانهای ولایت فقیه متحول می کند. از این رو به آن رو. یک عمر غفلت و فراموشی را می زداید و تمامی پندارهای غلط گذشته را بر می درد. یک آدم معتقد به لیبرالیسم و کمونیسم و آنارشیسم را در ولایت مطلقه ذوب می کند. وای بر ما. وای که این قدر دست کم گرفته اندمان که چنین نمایش شرم آور و مضحکی را در مقابل چشمانمان اجرا می کنند و امید دارند تحت تاثیر قرار بگیریم و باور کنیم. همین خود ننگی است تحمل ناپذیر. این که خیال کنند فریب می خوریم. این که گمان کنند می پذیریم. شرممان باد که پای رسانه کثیفشان به تماشای جومونگ نشستیم. شرممان باد که تصاویر تکه پاره ورزشی را دیدیم و دم بر نیاوردیم. شرممان باد که در روزنامه های روشنفکری مان به تجزیه و تحلیل شخصیت مرد هزار و دوهزار چهره پرداختیم و میلیاردها سود روانه جیب تبلیغات چیان میان برنامه های تلویزیونی کردیم تا امروز چنین تصاویر زجرآوری را به روی آنتن ببرند و باز هم دم برنیاوریم و باز هم به فراموشی بسپاریم و باز هم پای ادامه شبهای برره بنشینیم و به مجری جذاب برنامه نود خیره شویم و منتظر سریال کره ای تازه ای باشیم که لابد شبهای سرد زمستانمان را گرم خواهد کرد.
ما بی چرا زندگانیم... .

خبرگزاری فارس: رای قاطع نمایندگان به تمامی وزرای احمدی نژاد (ا.ن.)

2009-09-01T10:55:00.005+04:30

بنابر این خبر، نام و تعداد آرای نمایندگان مجلس به وزرای دولت دهم از این قرار است:
313 تعداد كل آراء ماخوذه
سردار احمد وحیدی: 312موافق(سفيد)-1 مخالف(كبود)- 0ممتنع(زرد)؛
رضا تقي‌پور: 311موافق-1مخالف-1ممتنع؛
حميد بهبهاني: 310موافق-1مخالف-2ممتنع؛
فاطمه آجرلو: 309موافق-1مخالف-3ممتنع؛
علي‌اکبر محرابيان: 308موافق-1مخالف-4ممتنع؛
مصطفي محمد نجار: 307موافق-1مخالف-5ممتنع؛
سرکار خانم سوسن کشاورز 306موافق-1مخالف-6ممتنع؛
حيدر مصلحي و سيد شمس‌الدين حسيني و منوچهر متکي و مرضيه وحيد دستجردي و محمد عباسي و صادق خليليان جمعا روی هم: 1815موافق- ‪ 6مخالف- 57 ممتنع؛
و کامران دانشجو:320 موافق، 1 مخالف- 0ممتنع؛
***
اما به فاصله نیم ساعت پس از رای گیری و در حالی که علی لاریجانی در حال قرائت نتایج بود، پیام تبریک مقام معظم رهبری، توسط یک پیک موتوری به «عبدالمحمد بابا احمدی» نماینده شریف مردم لردگان رسید که بلافاصله در مجلس قرائت شد و حضرت آیتللاه خامنه ای آرای قاطع و حضور حداکثری نمایندگان را که در تاریخ مجلس بی سابقه بوده است به رئیس جمهور تبریک گفتند. این در حالی است که داريوش قنبري سخنگوی فراکسیون اصلاح طلب مجلس، ادعا کرد به طور قطع تقلبی صورت گرفته و نتایج اصلی حاکی از رای نیاوردن دو سوم اعضای کابینه بوده است. وی در این زمینه به مستنداتی اشاره کرد از جمله: 1-افزایش شمار نمایندگان در زمان رای گیری به 313 نفر 2- پیروی آرا از یک فرمول ثابت که به ترتیب یکی از موافقین کم شده و به ممتنعین افزوده شده است. 3- وجود تنها یک نفر مخالف در تمامی آرای اعلام شده 4- تجمیع آرای 6 وزیر به صورت فله ای 5- تمام شدن گلدان های رای گیری در حالی که تعدادی از اعضای فراکسیون اقلیت هنوز رای خود را نینداخته بودند. 6-پیدا شدن سه عدد گلدان در آبدارخانه مجلس 7-بالاتر بودن تعداد آرای آقای کامران دانشجو از تعداد کل آرا به دنبال این اظهارات، روح الله حسینیان بلافاصله در برنامه 20 و 30 که استثنائا در ساعت 2 و نیم بعد از ظهر از تلویزیون مجلس پخش شد حاضر گردیده و صحت نتایج اعلام شده را تایید کرد و از جزپیات طرح موسوم به تقلب نرم که توسط کشورهای بیگانه در جریان رای گیری برنامه ریزی شده بود پرده برداشت. او گفت عدد 313 به نیت یاران آقا امام زمان در زمان ظهور انتخاب گردیده و کسی حق ندارد با زیر سوال بردن آن به ولی عصرعج ارواحنا لهلفدا توهین کند. وی وجود هرگونه فرمول قبل از اعلام آرا را رد کرد و این که بعدا چنین فرمولی کشف شده را خود، دلیلی بر صحت انتخابات دانست. ایشان متذکر شد اگر فقط یک نفر مخالف در تمام آرا وجود دارد به دلیل لجبازی همان آقای ریش قرمزی است که آن بالا می نشیند و پشتش به اخوی اش گرم است و من فعلا به خاطر مصالح نظام بیشتر وارد جزئیات نمی شوم. حسینیان در ادامه افزود البته اشکالاتی دیگر هم مطرح شده که در نتیجه کلی تاثیری ندارد. او خاطر نشان کرد که با این حال و برای نشان دادن حسن نیت حاضر است به ادعاهای معترضین رسیدگی کند و از آنان خواست مستندات خود را از طریق sms خط ایرانسل ایشان که در زیر آگهی های تلویزیونی زیرنویس می شود بفرستند.
در همین حال، تعدادی از نمایندگان با بلند کردن پلاکاردهایی به منظور اعتراض آئین نامه ای خواستار ابطال آرا شدند که با پرتاب گاز اشک آور توسط حمیدرضا رسایی، آرام شده و به بیرون از مجلس هدایت شدند. در ادامه با فرارسیدن وقت نماز، مقام معظم رهبری (مدذلت العالی) به طور سر زده به مجلس تشریف فرما شدند و نمایندگان و وزرای کابینه دهم، در محیطی سرشار از معنویت، نماز مغرب و عشا را به امامت ایشان به جا آوردند. حضرت آیتللاه خامنه ای پس از اقامه نماز، در سخنان مبسوتی فرمودند: «عزیزان من دشمن در کمین است و الان باید وحدت خودمان را حفظ کنیم.» ایشان در ادامه خاطر نشان کردند: «من هرگز زیر بار این بدعتها نخواهم رفت و مسئول هر گونه تصادفات، تجاوزات و اختلالاتی که از این پس برای نمایندگان مخالف رخ بدهد به عهده خودشان است.»
این ماجرا کماکان ادامه دارد...

صحنه ای از درگیری نمایندگان مجلس شورای اسلامی در جلسات رای اعتماد
فاطمه رجبی برای اعتراض به مرضیه وحید دستجردی از سکوی تماشاچیان به درون مجلس پریده است.

اضافه شدن چلچراغ به کالاهای تحریمی؟

2009-08-25T00:01:00.008+04:30

اضافه شدن چلچراغ به کالاهای تحریمی؟

یا

چرا زودتر از اینها یکی نگفت: شفتالو!

از زمان انتشار هفته نامه «چلچراغ»، دست کم 90 درصد شماره های این نشریه را خوانده ام. مدیر مسئول چلچراغ، جناب آقای «فریدون عموزاده خلیلی» را سالهاست که می شناسم؛ از زمانی که روزنامه ای خواندنی به نام «آفتاب امروز» را به روی دکه ها فرستاد و من یکی از خوانندگان پروپا قرص آن بودم. عموزاده خلیلی را از نزدیک ندیده ام اما با خواندن نوشته هایش به خوبی به روحیه عاطفی و کردار صادقانه اش پی برده ام و نیز می دانم که خاتمی را خیلی دوست دارد و شخصیتش هم بسیار به او نزدیک است. اما چرا چلچراغ، این روزها چراغ گردسوز هم نیست و حتی جا دارد به کالاهای تحریمی اضافه شود؟ بیایید مروری بر شماره های اخیر این هفته نامه داشته باشیم. از آخرین شماره پیش از انتخابات آغاز می کنم. شماره 343 به تاریخ 16 خرداد؛ روی جلد، طرحی از میرحسین موسوی با شنلی سبز رنگ (یادی از عبای شکلاتی خاتمی!)؛ عنوان روی جلد: «سبزها خبر از تغییر فصل می دهند.» در این شماره 20 صفحه از 52 صفحه نشریه به طور کامل به انتخابات می پردازد و سعی دارد مردم را به شرکت در انتخابات و رای دادن به موسوی ترغیب کند. جالب است که در همین شماره گفتگویی حذف شده (سانسور شده) از «بابک احمدی» را منتشر می کند که با انتقاد او مواجه می شود. بابک احمدی که از کروبی حمایت نموده بود متن کامل پاسخ هایش را به روزنامه اعتماد ملی می دهد. چلچراغ در این روزها رفتاری کاملا سیاسی دارد و دست کمی از یک حزب ندارد. جو غالب جو موسوی است که با حمایت مستقیم خاتمی وارد انتخابات شده و جناب عموزاده هم که قبلا از عشقش به خاتمی گفتیم، دیسیپلین نشریه را رها کرده و کاملا حزبی عمل می کند اما اوضاع در مسیر طبیعی پیش نمی رود... کودتایی که اتفاق می افتد تمام مطالب بر و بچه های چلچراغ را که برای جشن پیروزی موسوی نوشته بودند و قرار بود در روز پس از انتخابات به روی کیوسک های مطبوعات برود، راهی بایگانی می کند و چلچراغ یک شماره از انتشار باز می ماند. اوضاع ناگوار روزهای بعد را هم که خوب می دانید. باتوم و گاز اشک آور و گلوله. روزنامه میرحسین، «کلمه سبز» غیر قابل چاپ شد و «اعتماد ملی» هم باید پس از نظارت قاضی مرتضوی راهی چاپخانه می شد. در فضای تیره و تاری که آن روزها شاهد بودیم و خبرهای حیرت انگیز از بازداشتها و کشتارها، دیدن شماره 344 چلچراغ به تاریخ 30 خرداد بسیار عجیب بود. یادم هست یکی دو روز قبلش وقتی یکی از دوستانم پرسید: «چلچراغ بعد از انتخابات نیومده؟» با تمسخر گفتم: «نه! چی میخوان بنویسن با این اوضاعی که هست. دلت خوشه ها!» تقریبا یقین داشتم که چلچراغ به این زودی ها منتشر نمی شود. پذیرفتنی نبود که در روزهای تحقیر و سرکوب و خفقان که رای مان را لگد کوب کرده بودند و دوستانمان را مجروح و اسیر و کشته، ببینم باز هم چلچراغ روی دکه ها جا خوش کرده است. چلچراغ را برداشتم. شتابان ورق زدم و ورق زدم. انگار نه انگار که اتفاقی افتاده. هیچ خبری حتی در نیم سطر به انتخابات و وقایع بعدی نپرداخته بود. حیرت آور بود. شماره بعدی 345 باز هم بی خبری کامل. تنها «گوساله» ی بزرگمهر حسین پور بود که در صفحه آخر اشک می ریخت! شاید مدیر مسئول عزیز بعدها بگوید همان نیایشی که نوشته بودم و گفته بودم که علی ع اندوهش را در چاه می گفت حرف دل من بود و تصویر خوش تیپ ترین میمون جهان هم که در میانه نشریه چاپ کرده بودیم، اشاره ای داشت به رئیس جمهور کودتاچی ... !
این حکایت کماکان ادامه دارد. چلچراغ هر هفته می آید و شده است یک نشریه زرد. زرد به رنگ تخم مرغ گندیده. حال به هم زن و سوهان اعصاب. (اگر روحیه مازوخیستی به ارث رسیده از اجداد ساسانی تبارم نبود مگر مرض داشتم که باز هم بخرمش و ورق بزنم به امید اتفاقی تازه؟)
باز می گردم به خاطرات روزهای دوم خرداد. خاتمی را به یاد می آورم، هر 9 روز یک بحران. فشار و تهدید و تخریب. هی عقب نشینی. یک روز درد کمر گرفت. گفتند از بس حرص خورده و غم و غصه ها را در دلش تلنبار کرده به این روز افتاده. نفهمیدم دل به کمر چه ربطی دارد. ندانستم چرا رئیس جمهور باید یک تنه غصه هفتاد میلیون نفر را بخورد. نپرسیدم این خط قرمزی که می گفتند از آن عقب تر نمی رود انتهایش کجاست. نتیجه اش چه شد؟ افسردگی و یاس میلیونها همچون من، و روی کار آمدن دولتی فضاحت بار. راستی آن زمان که دولت و مجلس، قانونا و عملا در اختیار اصلاح طلبان بود بهتر می شد ایستادگی کرد و تابوها را شکست یا امروز؟ دوباره به امروز باز می گردم. تصور می کنم فریدون عمو زاده خلیلی را (که قبلا گفتم چقدر شبیه خاتمی است) بعد از انتخابات، بچه های چلچراغ را جمع می کند و با چهره ای محزون و چشمانی نمناک می گوید. سیاست تعطیل! نشریه باید منتشر شود. بگذرد این روزگار تلخ تر از زهر. بنویسید. نشریه را سرپا نگه دارید. فعلا سیاست بازان را به حال خود رها کنید. نمی خواهم اسمی از موسوی و انتخابات و این حرفها بزنید. بگذارید این چراغ ما با همین کور سویش روشن بماند. بعد هم برای آنهایی را که می خواهند کنار بکشند و می گویند نمی توانند بنویسند، ریش گرو می گذارد و لابد چند قطره اشکی هم می ریزد و به هر حال چلچراغ را راهی کیوسک ها می کند... .
هنوز هم خاتمی را دوست دارم و عموزاده خلیلی را. هر دو را انسانهای صادقی می دانم که نیتشان خیر است. اما هیچ کدام را سیاستمدار نمی دانم. باور دارم با صداقت و عواطف پاک، نمی توان به مقابله سنگدلان دروغگوی بی شرافتی رفت که هیچ گونه قانون و قاعده بازی را رعایت نمی کنند. از همین رو گله دارم از خاتمی که ما را به میدان آورد و بعد اجازه فریادمان نداد و بغضی دیگر بر بغض هایمان افزود. از عمو زاده گلایه مندم که جوانان نسل سومی را به وادی سیاست کشاند و بعد سرخورده و کتک خورده برایشان نقش یک پدر دل رحم را ایفا نمود که سلامتی فرزندانش برایش از همه چیز مهمتر است و حتی اگر تحقیر شوند و سیلی بخورند، نباید صدایشان درآید که مبادا در مقابل حریف زورگو به جراحتی بدتر گرفتار شوند. یاد جمله دوست عزیزی می افتم که در روزهای تحصن نمایندگان اصلاح طلب مجلس ششم و بگیر و ببندهای آن روزهای دولت خاتمی، حرصش در آمده بود و با چهره ای برافروخته در حالی که به سیگارش پک می زد گفت: «با شفت شفت کار درست نمی شه. یک بار باید گفت شفتالو! و قال قضیه را کند.» ای کاش خاتمی در همان نهمین روز پس از انتخابش که نخستین بحران از راه رسید، «شفتالو» را گفته بود.

کلوتیلد خواهر ماست.

2009-08-08T15:54:00.006+04:30

برای مردم صلح دوست فرانسه:

ما ایرانیان پاک نهاد و پیروان جنبش سبز آزادی خواهی، به خاطر رفتار زشت و نابخردانه حاکمان دیکتاتور و غیر منتخب ایران و محاکمه ناجوانمردانه خانم «کلوتیلد ریس Clotilde Reiss » از شما عذرخواهی می کنیم.

کلوتیلد ریس Clotilde Reiss در بیدادگاه جمهوری اسلامی (17مرداد88)

کلوتیلد، این دختر زیبای فرانسوی که با عشق و علاقه پای به کشور ما نهاد و زبان فارسی را آموخت و حتی موضوع پایان نامه دانشگاهی اش را هم درباره ایران انتخاب کرد، همچون خواهر ماست. ما نیک می دانیم کسی برای جاسوسی، دوربین به دست نمی گیرد و بیهوده خود را در اجتماع اعتراضی و آرام مردم، آفتابی نمی کند. ما به خوبی فرق یک کنجکاوی ساده دخترانه با شگردهای زیرکانه جاسوسان را می دانیم و بر ما روشن است کودتاچیان نادانی که هم اکنون زمامدار ایران هستند در آستانه نابودی به هر بهانه ای دست می یازند تا بلکه بتوانند برای دولت غیر قانونی خود مشروعیت به بار آورند و رفتارهای خشن و کشتارهای بی رحمانه خود را موجه نشان دهند.

کلوتیلد ریس Clotilde Reiss در بیدادگاه جمهوری اسلامی (17مرداد88)

مردمان آزاده فرانسه! ما شما را به نام نامی «ژاندارک»، دخترک شجاع و آزادی خواهتان می شناسیم. ما شما را هم وطنان «کامو» و «سارتر» می دانیم که کتاب هایشان در قفسه کتاب خانه هایمان جای گرفته اند. ما پاریس شما را آسایشگاه ابدی «صادق هدایت» مان می دانیم که ادبیات فرانسه او را بزرگ کرد و سرانجام هم در «پرلاشز» اش آرام گرفت. ما باور داریم که فرانسه بدون پرسیدن از دین و مرام و مذهب امام «خمینی» -که مخالف سرسخت رژیم پادشاهی ایران بود و صراحتا قصد براندازی حکومت آن زمان ایران را داشت- او را پذیرفت و پناهش داد و صدایش را به گوش جهانیان رساند و اینک نیز یقین داریم اگر احمدی نژاد و اربابان خائنش از ایران متواری شوند باز هم می توانند روی بی طرفی فرانسه حساب کنند و باقیمانده عمر بی حاصلشان را در آنجا سپری نمایند!

این گونه است که ما ایرانیان، فرانسه و مردمان صلح جوی اش را دوستان خود می دانیم و باور داریم که حمایت از دموکراسی و آزادی بی توجه به رنگ و نژاد و مذهب، دیپلماسی رسمی سیاستمداران آن دیار است و آرمان و آرزوی ما نیز داشتن دولتی است که این گونه بیندیشد و رفتار کند. ما مردم ایران، صمیمانه برای زندانی شدن خانم کلوتیلد ناراحت و خشمگین هستیم و امیدواریم هر چه زودتر این دوران دشوار پایان یابد و تمامی بی گناهان در بند، از زندان های ایران نجات یابند.

درود بر آزادی

صفحه کلوتیلد در فیس بوک

حمایت نوام چامسکی از مبارزات مردم ایران

2009-07-25T09:47:00.006+04:30

نخست مروری داشته باشیم بر شخصیت چامسکی:
«نوآم چامسکی» اندیشمند پیری‌است که هشتاد سالگی را پشت‌سر گذاشته اما هنوز هم به‌خوبی گذشته، پیگیر مسائل روز جهان‌ است. پیگیری مصرانه‌اش از اتفاقات جهانی از نیم‌قرن پیش تا به امروز و گستردگی بی‌نظیر اطلاعاتش، از زبان‌شناسی و تاریخ و فلسفه گرفته تا سیاست، مهم‌ترین ویژگی‌است که او را از اندیشمندان و روشنفکران امروز جهان متمایز می‌کند. این روزها اما چامسکی بیشتر از هر چیزی به‌خاطر انتقادات شدیدش از سیاست خارجی آمریکا شهرت دارد و از این بابت مخالفان شدیدی برای خودش دست‌وپا کرده که او را پیرمردی همیشه ناراضی، خسته‌کننده و کسل‌آور می‌دانند، در حالی‌که چامسکی بر این باور است که فاجعه‌ی امروز جهان همین ترفند «عادی شدن» اتفاقاتی‌است که در جهان امروز رخ می‌دهد و ما از روی تکرار آن‌ها را ملال‌آور می‌پنداریم. از جهتی دیگر نیز، چامسکی طرفدارانی پیدا کرده و طبق نظرسنجی ماهنامه‌ی انگلیسی «پراسپکت» به‌‌عنوان برترین روشنفکر زنده‌ی جهان شناخته شده و حتی از او به‌عنوان یکی از ده فیلسوفی یاد می‌شود که بیش از هر کس دیگری در جهان به آرا و نوشته‌هایش استناد شده است.
انتقادات او از سیاست های آمریکا موجب شده بود که خبرگزاری فارس بارها سخنان او را با آب و تاب فراوان نقل کند:
خبرگزاري فارس: نوام چامسكي منتقد مشهور آمريكايي در تازه ترين مقاله خود، آمريكاي امروز را شبيه به آلمان هيتلري با همان تئوري ها و اهداف دانست.
خبرگزاري فارس: نوآم چامسكي منتقد مشهور آمريكايي در ارزيابي طرح خروج صهيونيست‌ ها از غزه آن را حربه رژيم صهيونيستي براي به زانو درآوردن مردم فلسطين دانست
خبرگزاري فارس: نوام چامسكي استاد دانشگاه و منتقد سياست خارجي دولت آمريكا، تهاجم رژيم صهيونيستي به لبنان را نقض آشكار حقوق بشر و جنايت گسترده جنگي خواند كه هيچ گونه توجيه حقوقي ندارد.
خبرگزاري فارس: نوام چامسكي، استاد دانشگاه، زبان شناس و منتقد سياست خارجي آمريكا با بيان آن كه بيشترين ذخاير انرژي خاور ميانه در منطقه موسوم به " هلال شيعي " قرار دارد، نوشت: «كنترل ايران بر اين هلال، وحشتناك ترين كابوس براي آمريكاست.»
به ‌گزارش خبرنگار خبرگزاري فارس در منطقه‌ كرستان عراق، "نوام جامسكي " سياستمدار و روشنفكر بزرگ آمريكايي در گفت‌وگو با روزنامه‌ كردي "كردستاني نوا " سياست‌هاي اوباما و بوش را در قبال كردها و كردستان عراق، مشابه‌ يكديگر خواند.
اما امروز که چامسکی به اعتصاب غذای ایرانیان معترض در مقابل سازمان ملل می پیوندد و:
:«شجاعت و پایداری تظاهرکنندگان را تحسین برانگیز و دارای اهمیت تاریخی تام و تمام» توصیف می‌کند. و می‌گوید:«هرگونه استفاده از زور باطل است و نتایج انتخابات حتی ذره‌ای معتبر بنظر نمی‌رسد».
آیا در آینده باز هم خبری از چامسکی در خبرگزاری فارس خواهیم خواند؟!

در همین ارتباط:
گفت‌وگوی اختصاصی با «نوآم چامسکی» - بدون اعمال ممیزی مدیرمسئول روزنامه( اعتماد)
نوام چامسکی: سیاست خارجی محمود احمدی‌نژاد بیشتر از هر چیزی حرف است. یعنی تا جایی که من دولت ایران را درک می‌کنم، باید بگویم که احمدی‌نژاد در سیاست‌خارجی هیچ قدرتی ندارد و تنها لفاظی می‌کند. ایران در سال‌های گذشته خودش را از مناقشات منطقه بسیار کنار کشیده و به نظرم این موضوع به شدت به‌ضرر ایران است. حتی از نظر یک ایرانی هم اگر بخواهم حرف بزنم باز باید بگویم که این کناره‌گیری به ضرر ایران بوده است. کناره‌گیری دولت محمود احمدی‌نژاد از شرکت در مباحث منطقه این به نفع دشمنان ایران بوده و از این جهت، این سیاست خارجی دولت ایران هدیه‌ای بوده برای دشمنان ایران.

و بپرهیز از خونها و ریختن آن به ناروا

2009-07-10T10:46:00.005+04:30

امروز صبح تصادفا در میان روزنامه های قدیمی چشمم به نوشته ای افتاد که مو بر تنم راست کرد. باورم نمی شد اینگونه تناسبی را میان سخنان علی مولای درویشان و اوضاع و احوال این روزهای ایران:

... و بپرهیز از خونها و ریختن آن به ناروا، که چیزی چون ریختن خون به ناحق، آدمی را به کیفر نرساند و گناه را بزرگ نگرداند و نعمت را نَبَرد، و رشتۀ عمر را نبُرَد، و خداوند سبحان روز رستاخیز، نخستین داوری که میان بندگان کند در خونهایی باشد که از یکدیگر ریخته اند. پس حکومت خود را با ریختن خونی به حرام نیرومند مکن که خون به حرام ریختن، قدرت را به ناتوانی و سستی کشاند، بلکه دولت را از صاحب آن به دیگری برگرداند.

از عهد نامۀ مالک اشتر
نهج البلاغه، نامه 53، ص339
ترجمه دکتر سید جعفر شهیدی

ایاک والدماء و سفکها بغیر حلها، فانه لیس شی ء ادعی لنقمة و لا اعظم لتبعة و لا احری بزوال نعمة و انقطاع مدة من سفک الدماء بغیر حقها. والله سبحانه مبتدی بالحکم بین العباد فیما تسافکوا من الدماء یوم القیامة. فلا تقوین سلطانک بسفک دم حرام فان ذلک مما یضعفه و یوهنه بل یزیله و ینقله.

این هم ترجمۀ امید مجد:
خون ناحق بر زمین هرگز مریز/ که از این بدتر نباشد هیچ چیز
هیچ چیزی همچو خون ناصواب/ خلق را سنگین نگرداند عذاب
نعمت حق را نیارد بر زوال/ عمر را کوته نگرداند مجال
اولین مبنای روز رستخیز/ در قضاوتها همین خونهاست نیز
پس ز خونریزی ناحق از عوام/ دولت خود را مده هرگز قوام
در حقیقت خون ناحق ریختن/ از طنابی سست هست آویختن
قدرتت را کم کند در رهبری/ بلکه آن را از تو گیرد دیگری

پیوست:

اگر نخبگان سياسي بخواهند قانون را زير پا بگذارند، خواسته يا ناخواسته، مسئول خونها، خشونتها و هرج و مرج ها خواهند بود.

علی خامنه ای 29/3/1388 تهران: خطبه های نماز جمعه

نگاهی به وقایع دوم آذر 1341

2009-07-08T02:15:00.000+04:30

نگاهی به وقایع دوم آذر 1341

... در شب پنج شنبه 3 جمادی الثانی، شبستان و حتی خیابانهای اطراف مسجد ارگ از طبقات و قشرهای روشنفکر خلق، موج می زد. خبرنگاران داخلی و خارجی در این اجتماع بزرگ و حساس حضور داشتند. در این اجتماع عظیم، یکی از گویندگان بنام کشور به منبر رفت و پس از یک سلسله سخنان روشتفکرانه و انقلابی اظهار داشت: «دولت، هیجانهای عمومی و اوضاع و شرایط فوق العاده قم، تهران، مشهد، تبریز و اصفهان را مشاهده کرد و اوضاع وخیمی را که این جنبش همگانی، برایش به دنبال خواهد داشت بررسی نمود. آنگاه صلاح بر این دید که با تمام غرور و زورگویی فوق العاده ای که داشت از خر شیطان پایین بیاید و پیش از انفجار عمومی حرف خود را پس بگیرد. از این رو عصر چهارشنبه هیئت وزیران تشکیل جلسه دادند و نظر مجدد خود را درباره لایحه انجمنهای ایالتی و ولایتی تا نیمه شب به نخست وزیر ابلاغ کردند.»

... دولت طی نامه ای پس از نیمه شب، توسط شخصی لغو تصویب نامه را که جواب صریح به خواست جامعه روحانیت بود به علمای تهران ابلاغ داشت. این شتابزدگی بدین منظور بود که به هر وسیله ممکن نظر جامعه روحانیت را در نخستین فرصت جلب کند، تا از اعلام تعطیل عمومی و انعقاد جلسه فردا جلوگیری به عمل آید. لذا از آقایان علمای تهران رسما خواست که از تشکیل جلسه فردا به هر صورت ممکن جلوگیری نمایند. دولت به آقایان پیشنهاد کرد تا زیر اعلامیه ای را که حاکی از تعطیلی جلسه فردا بود امضا نمایند. آقایان تهران نیز چون نظر خود را تامین شده می دیدند، موافقت کردند. ولی با این حال با طلوع آفتاب روز پنجشنبه 3 جمادی الثانی 1382، خلق دلاور پایتخت همچون سیل به طرف مسجد سرازیر بودند و طوفانی از توده ها به سوی میعادگاه در حرکت بود. هرچه ماموران رژیم دست نشانده ، اعلامیه فوق الذکر را به آنها نشان می دادند، تا از هجومشان به طرف مسجد بکاهند، کوچکترین اثری نداشت. مامورین کوشش می کردند چنین وانمود کنند که مشکل پایان یافته تا مردم متفرق شده دنبال کار خود بروند ولی هیچ کس به حرفشان اعتنایی نمی کرد... انبوه جمعیت چون دریایی متلاطم موج می زد. دولت که دید مشکلی را که برای علاج آن، شب گذشته با آنهمه شتابزدگی کارهایی صورت داده باز حل نشده و خطری را که می خواست پیشگیری کند، با آن مواجه است لذا برای بار دوم به گوینده معروف و بنام کشور متوسل گردید تا به مسجد آمده به مردم اطمینان دهد که تصویبنامه لغو گردیده و قابل اجرا نخواهد بود. وی نیز به درخواست دولت پاسخ مثبت داد و به مسجد آمد و در میان شور و هیجان ویژه ای به منبر رفت و طی سخنان آموزنده ای مردم را از لغو تصویب نامه انجمنهای ایالتی و ولایتی با خبر ساخت و آنها را به آرامش و سکوت دعوت نمود... ولی عصر پنجشنبه که روزنامه ها انتشار یافت و از لغو تصویب نامه دولت خبری در آن نبود، دوباره مردم به جنب و جوش و حرکت در آمده، خشمگین و ناراحت از دروغ پردازی های دولت، به منزل پیشوا بار یافته تا کسب تکلیف کنند. معظم له ضمن فرمایشات انقلابی و نوید دهنده شان که از قلبی نیرومند و روحی استوار بر می خواست با یک دنیا قاطعیت و ثبات که ویژه رهبری است فرمودند: «این را بدانید تا دولت، موضوع را در روزنامه ها اعلان نکند، کار خاتمه نیافته است، ما هم مبارزه را از سر می گیریم و تا پیروزی کامل ادامه خواهیم داد...»

سرانجام،«علم» نخست وزیر وقت، روز شنبه 4 آذر ماه 41 طی یک مصاحبه مطبوعاتی به خبرنگاران گفت: هیات دولت تصویب نمودند که مقررات تصویبنامه 16 مهر ماه 1341 مربوط به انتخابات انجمن های ایالتی و ولایتی، قابل اجرا نخواهد بود. با این مصاحبه، رژیم ارتجاعی ایران به شکست مفتضحانه خود در برابر اراده شکست ناپذیر و نیرومند خلق و پیروزی چشمگیر مردم، اعتراف صریح کرد.

* کتاب «بیوگرافی پیشوا» از سری کتاب های به اصطلاح جلد سفیدی است که در روزهای پایانی حکومت پهلوی به شکل مخفیانه چاپ و توزیع می شدند. این کتاب شرح قسمتهایی از مبارزات انقلابی مردم به رهبری امام خمینی است که در کتاب با لفظ پیشوا از او یاد شده است. تاریخ دقیق چاپ کتاب درج نشده است. آنچه خواندید چند سطری از این کتاب بود و شرح وقایع دوم آذر 1341 و اعتراضات مردمی به لایحه انجمن های ایالتی و ولایتی را بیان می کرد.